✅ روزهای سخت و نامعلوم به سرعت می‌‌رسند.. ✍️ علی خرم سفیر پیشین جمهوری اسلامی در سازمان ملل

✅ روزهای سخت و نامعلوم به سرعت می‌‌رسند

✍️ علی خرم سفیر پیشین جمهوری اسلامی در سازمان ملل
مصاحبه با روزنامه آرمان

🔳 روزهای سخت و نامعلوم به سرعت در حال پیش آمدن هستند. ترامپ و تیم تندرو او با بیرون آمدن از برجام شرایط ناپایداری را برای ما بوجود آورده‌اند. آنها تحریم‌های بی‌رحمانه‌ای در سر دارند تا از مردادماه جاری نتایج آن را کسب نمایند.

🔹 نباید روی اروپا برای حمایت از جمهوری اسلامی در مقابل تحریم‌ها حساب باز کرد. روسیه هم که نه تنها در صحنه سوریه به ما از پشت خنجر زد، بلکه داوطلبانه با عربستان برای بیرون کردن سهم ایران در صادرات نفت اوپک اعلام آمادگی نمود تا هر چه زودتر به نگاه به شرق ما پاسخی دندان‌شکن داده باشد.

▪️آمریکا طرحی سه مرحله‌ای در ذهن دارد که مرحله اول آن اعمال تحریم‌هاست و سپس محدودیت برای ایران به‌ترتیبی که شبیه پروژه نفت در برابر غذای دوران عراق، کشورمان را ضعیف‌تر و فرتوت‌‌تر سازد و مرحله سوم تسلیم و اگر نشد درگیری نظامی به‌وجود آورد. تجربه‌ای که در مورد عراق به‌کار برده شد و به اضمحلال این کشور انجامید.

🔶 سفیر پیشین جمهوری اسلامی در سازمان ملل‌متحد گفت: در هر حال دونالد ترامپ پیش‌بینی می‌نماید ظرف یک تا دو سال اجماعی اجباری در تحریم‌ها علیه ایران به‌وجود آید. اروپایی‌ها بر اساس اصول خود تا زمانی که ایران به برجام متعهد بماند از کشورمان حمایت می‌نمایند ولی توانایی‌های مالی اقتصادی آنها محدود بوده و شاید فقط به تعهدات خود در حمایت از شرکتهای کوچک و متوسط جامه عمل بپوشانند.

🔲 ملاحظه می‌شود۴۰ سال است در اثر اشغال سفارت آمریکا که دامنگیر جمهوری اسلامی شده ابتدا روابط جمهوری اسلامی با آمریکا خصمانه گردید و سپس با کل غرب و آنگاه این خصومت مورد سوءاستفاده برخی همسای⚫️گان و دول شرق قرار گرفت که بر موج روابط خصمانه ایران و آمریکا سوار شوند و تا آنجا که توانستند ایران را آزار دادند و آنجا که نتوانستند، با کارت ایران در مقابل آمریکا بازی کردند و وجه آن‌ را از آمریکا ستاندند. عقل سلیم ایجاب می‌کند از یک‌سو به این میدان بازی سوءاستفاده کنندگان، پایان داده شود و از سوی دیگر بهانه از تندروهای آمریکایی اسراییلی و عربی گرفته شود.

💠 نتایج آخرين نظرسنجی‌ها

⚪️عباس عبدی در روزنامه اعتماد نوشت: در گذشته هيچ‌گاه نه نگران بودم، نه خسته و نه نااميد. با هر‌كس كه سخن مي‌گوييم نسبت به آينده كشور نگران است. برخی از گذشته‌های دور نگران بوده‌اند، ولی بسياری نيز در سال‌های اخير به ويژه در یک سال گذشته نگران شده‌اند. نگرانی به سرعت در روان و ذهن ما ريشه دوانده است. اجازه دهيد پاسخ به دو پرسش يكی از آخرين نظرسنجی‌هایی كه در همین روزها در تهران انجام شده است را تقديم كنم. از مردم پرسيده شده است كه مهم‌ترين موضوعی كه اين روزها موجب نگرانی شما می‌شود چيست؟ فقط ۱/۱ درصد اظهار داشته‌اند كه چيزی موجب نگرانی آنان نمی‌شود. نكته مهم اين است كه اكثريت قاطع، مسائلی را موجب نگرانی خود دانسته‌اند كه حل آنها خارج از اراده شخصی آنان است.

▫️در ادامه پرسيده شده كه آيا اين نگرانی در آينده كمتر می‌شود يا بيشتر يا همین‌طور می‌ماند؟ فقط ۶ درصد اظهار داشته‌اند كه كمتر می‌شود، ۸۵ درصد گفته‌اند بيشتر و ۹ درصد هم اظهار داشته‌اند همین‌طور می‌ماند. متاسفانه بايد گفت كه اين پاسخ‌ها در نگرانی‌هایی كه به امور شخصی بر می‌گردد خوشبينانه‌تر است و در اموری كه خارج از اراده فردي است بسيار بدبينانه‌تر.

◽️نااميدي رويه ديگر اين نگراني است كه بازتاب آن را در اين نحوه پاسخگويي شاهد هستيم. مردمي نااميد كه انتظار آينده‌اي خوب را ندارند. خسته‌ايم. اين خستگي پس از انتخابات سال گذشته نمود بيشتري يافت. آخرين بار كه مردم به پاي صندوق راي آمدند اميد بسيار داشتند كه تغييري جدي در رويه‌ها و سياست‌ها روي مي‌دهد ولي وقتي مي‌بينند كه چيزي تغيير نكرده خسته شده‌اند. آنها از اينكه هر بار تلاش مي‌كنند و در پاي صندوق خواست‌شان را بيان مي‌كنند ولي ناديده گرفته مي‌شود، خسته شده‌اند. حالا به هر بهانه بزرگ و كوچكي، موجه و غير‌موجه به خيابان‌ها مي‌آيند و اعتراض مي‌كنند. گويي صندوق راي را ديگر آخرين راه نمي‌دانند.
👈 مجله مطالعات آمریکا
t.me/EsfandiarKhodaee