«آنچه را که روانکاوی می‌خواهد و وظیفه خود می‌داند که به آن برسد نه well-being بلکه well-saying است، خوب گفتن در برابر خوب زیستن

«آنچه را که روانکاوی می خواهد و وظیفه خود می داند که به آن برسد نه well-being بلکه well-saying است، خوب گفتن در برابر خوب زیستن. خوب زیستن آن چیزی است که جامعه مدرن به عنوان یک هدف در مقابل افرادش می گذارد و مدام به تبلیغ آن می پردازد. از مشخصات خوب زیستن تطابق با استانداردهای جامعه، تلاش برای کسب رفاه، تلاش برای برقراری نظم خاصی از روابط اجتماعی و امثال اینهاست. در واقع آنچه را که جامعه مدرن به افرادش تکلیف می کند صورت گرایی، همرنگی و مصرف است.
خوب گفتن هیچ یک از این مشخصات را ندارد و در ضمن به معنای خوب حرف زدن هم نیست. خوب گفتن یعنی رابطه بین کلمات و وجود؛ رابطه بین کلمات و آنچه هستیم. خوب گفتن بنابراین یک دانش است در مورد خود سوژه. در خوب گفتن هدف این است که شخص به یک رأی نهایی در مورد وجود خودش دست یابد، به نوعی قضاوت آخر. یعنی دانش ناخودآگاه در اثر جریان روانکاوی منجر به تولد سوژه ناخودآگاه شود. جریان روانکاوی نه فقط یک دانش جدید در مورد سوژه به وجود می آورد بلکه بهتر است بگوییم یک سوژه جدید به وجود می آورد، زیرا که سوژه خوب گفته شده دیگر آن سوژه قبلی نیست. خوب گفتن یعنی تغییر بنیادی در متافورها که این خود تغییر دیدگاه ها و تغییر در جایگاه شخص در جهان را به دنبال دارد. کولت سولر می گوید: سوژه خوب گفته شده خود چیز است که اشتیاق می ورزد.»

▪️دکتر میترا کدیور | روانکاو فرویدی ــ لکانی


@Kajhnegaristan