✍ علی سروش کیا …. چه بسار اند بزرگانی که نام ندارند

#یادداشت
✍ علی سروش کیا



چه بسار اند بزرگانی که نام ندارند . هر کدام مان شاید با پاره ای از این افراد بر خورده باشیم و با بعضی شان در دوستی و رابطه مانده باشیم . کسانی که انسان بودن را در آنان دیده ایم . اینان ، از آن رو که بزرگی شان در فاصله ی با تو نیست ، تو را مرعوب بلندایی که دارند نمی کنند و مایه های درونی ات را ، نه که نمی سوزانند ، که سوز بالیدن می دهند . در این ها است که خلوص و صمیمیت را به عینه تجربه می کنیم و معنای دوستی و دوست داشتن را می فهمیم و می سازیم . بر عکس بزرگان نام دار که شاید از نزدیک دیدن شان ، موجب سرخوردگی مان شود ، در نزدیکی این بی نامان است زندگی و انسان را زیبا می یابیم . و البته ، چه بسا بسیاری از این بی نامان به خاطر فرجامی قهرمانانه ، نام یافته باشند . اما آن فرجام ، خود بر آمده از مایه ای است که در بی نامی داشته . و چه بسیار اند این بی نامان بزرگ که نه نام آوری از خاطرشان خطور کرده و نه فرجامی نام شان را به ثبت حافظه ی جمعی برده . اینان ، بی آن که دیده شوند ، به زندگی معنا و طراوت می دهند .
من همیشه به این آدم ها اندیشیده ام و این که چقدر شایسته ی برای نوشتن زندگی نامه هستند . بزرگان گم در میان مردمی که به غلط ، کوچک شمرده می شوند .


@Kajhnegaristan