نمایش قدرت حاکمان حقیقتطلبی روشنفکران را به اشتباه میاندازد و حقیقتطلبی روشنفکران حاکمان را به خطا میبرد
نمایش قدرت حاکمان حقیقتطلبی روشنفکران را به اشتباه میاندازد و حقیقتطلبی روشنفکران حاکمان را به خطا میبرد. و اگر جامعهای در این دوسویه بماند و گیر بیفتد مدام در چرخهی کوفتن و برساختن خواهد افتاد.
و در جوامع در حال توسعه زحمت روشنفکر بیشتر است که در بازی قدرت به اشتباه نیفتد که به خاطر نقد هیچ نقطهی روشنی در حکومت نبیند.
وضعیتی که امروز بر ما حاکم است شدیدترین حالت این دوگانه است. منتقدان حکومت را نمایندهی تمام پلیدیها میدانند و حکومت منتقدان را به ناپسندترین نامها خطاب میکنند و این خود اوج افول است.
میشود حد و آستانهای تعریف کرد. حد و آستانه ای که هر حکومتی تا آن حد هنوز مشروعیت داشته باشد و بعد از آن هر چه که در درونش روشنی هم باشد باز حد و آستانهی مشروعیت را ندارد. به زبانی دیگر اینکه با پذیرفتن نکات مثبت احتمالیاش روشنفکر خود را به خطای تمام بد دیدن نمی اندازد اما این را هم اضافه میکند که با همه ی اینها این حکومت دیگر مشروعیت بر سرکار بودن را ندارد.
@faryad_naseri