همه چیز به پایان رسیده است و همه چیز در حال آغاز است. مثل شمارهی اتفاقی یک صندلی در اتوبوس یا سینما

همه چیز به پایان رسیده است و همه چیز در حال آغاز است. مشخصات زمانی ما و مشخصات ما در این موقیعت چند بعدی است. مثل شمارهی اتفاقی یک صندلی در اتوبوس یا سینما. یک اتفاق منظر ما را رقم می‌زند فقط در جاهایی انسان می‌تواند منظرش را، جایش را در این بودن چند بعدی جابه‌جا کند. بجهد. فرو برود. بایستد. ذهن امکان این جابه‌جا شدن را به ما می‌دهد خیال هم. "دوستی" امری سیاسی بوده و هست. امکانی که ما انسان‌های این روزگار آن را از دست داده‌ایم چرا که چیزها زیادی را از دست داده‌ایم. با این‌همه اندکی کم‌شمار در تلاش برای حفظ این امر یگانه‌ایم در مرور خاطراتمان شاید که روزی به اصیل‌ترین شکل دوباره متحقق شود. @faryad_naseri