واژه‌ی پارسی باستان naiba اهمیت ویژه‎ای از نظر‌گاه دینی دارد

واژه‌ی پارسی باستان naiba اهمیت ویژه‎ای از نظر‌گاه دینی دارد. این واژه کمالی وجودی را مشخص می‎سازد که از پروردگار نشئت گرفته است، کمالی هماهنگ با نیت‎های وی برای آفرینش و متناسب برای رشد همه‎ی انواع زندگی، همان‌طور که جمله «اسبانش نیکو هستند، مردمانش نیک هستند» آشکار می‎سازد. به‌علاوه naiba واژه‎ای است که به‌طور تلویحی تقابل با «بدی»(پلیدی) را بیان می‎دارد (پارسی باستان dusˇ-)، بدی‌ای که ریشه در دروغ دارد. تقابل و دشمنی نیکی و بدی، خداوند و دروغ، پارس و دیگران، مرتبط است با دیگر تقابل‎های دوگانه مثل نور و تاریکی، مرکز و پیرامون، گرم/مرطوب و سرد/خشک، زندگی و مرگ، بالا و پایین. یکی از این تقابلات که اهمیتی ویژه دارد تقابل بین «شادی» و فقدان آن است که در فصول 4 و 6 به آن پرداخته خواهد شد.
#نیمه_تاریک_بهشت
#بروس_لینکلن
#حکمت_کلمه
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri