دیوان نظامی به تصحیح «دکتر برات زنجانی» را میخوانم …این بیت -قرص خورشید درین تشت فلک صابونیست/ که بدو جامهی ارواح مطهر گردد- را
دیوان نظامی به تصحیح «دکتر برات زنجانی» را میخوانم.
این بیت -قرص خورشید درین تشت فلک صابونیست/ که بدو جامهی ارواح مطهر گردد- را که خواندم.
در لحظهای از تخیل و سخن پر ذوقم افتاد.
شعری تمام. با خیالی غریب. اگر جان این شعر را از این شیوهی بلاغی کهن که در تناسب با روزگار خودش است بیرون بکشیم و در جامهی روزگار نثرانیت بنشانیم.
با شمایل غریبی از تخیل روبرو میشویم بهخصوص اگر مقید به متن نباشیم و کمی رهاتر بنویسیم.
مثلن:
این خورشید است که در آستانهی آسمان ارواح را شستشو میدهد.
همین. نگاه من به سنت از این منظر است. سنتی که نو میشود یعنی چنین توانی را در خود دارد.
@faryad_naseri