☢تعامل گرایی نمادین. SYMBOLIC INTERACTIONISM

☢تعامل گرایی نمادین
SYMBOLIC INTERACTIONISM

این مکتب شاخه ای از جامعه شناسی آمریکایی و زاده جامعه شناسی (مکتب شیکاگو) است. تعامل گرایی نمادین به مدت چند دهه "مخالف همیشگی" نظریه غالب پارسونز (کارکردگرایی) و رهیافتهای تجربی کمیت گرا بود. در دهه ۱۹۶۰ علاقه به تعامل گرایی نمادین تقریباً مد شده بود و این مکتب به طور ضمنی به پدیدارشناسی و بعضی رهیافت های دیگر متصل می شد. امروزه این نظریه، از طرفی، بدون وقفه همچنان ادامه دارد، در حالی که از طرف دیگر گرایش‌های به فراتر رفتن از تمرکز روی پدیده های جامعه شناسی خرد و همچنین نیل به درک تاریخی درباره ی خویش در آن دیده می‌شود.

اصطلاح "تعامل یا کنش متقابل نمادین" را بلومر در سال ۱۹۳۷ وضع کرد. این عبارت حاکی از این است که این شاخه از جامعه شناسی و روانشناسی اجتماعی، فرآیندهای کنش متقابل - کنش اجتماعی دوطرفه بی واسطه - را کانون توجه خود قرار می‌دهد و مفهوم بنیادی کنش متقابل با تأکید بر وجود واسطه های نمادین در آن معنا می یابد. در این جا نباید تصور کرد که روابط اجتماعی صرفا کنش‌های است که فقط از قواعد موجود پیروی و این قواعد را اجرا می‌کند، بلکه در این کنش ها تعریف های مشترک و دوطرفه درباره روابط اجتماعی مطرح و تثبیت می شود. بنابراین، روابط اجتماعی یکبار برای همیشه تثبیت نمی شوند، بلکه در معرض و وابسته به تایید و تصویب دائمی و مشترک هستند.

این اصل اساسی تعامل گرایی نمادین نشان می دهد که چرا این مکتب پیوند تنگاتنگ با روش های کیفی و خصوصاً رهیافت مشاهده مشارکتی و استفاده از داده های زندگینامه ای دارد. در سطح محتوایی یا موضوعی، فرایندهای تعامل خانوادگی، فرایندهای پیدایش و تعریف رفتارهای کجروانه و خرده فرهنگی به عنوان حوزه‌های پژوهش معرفی شدند.

🆔 @Intellectual_revolution

✅https://t.me/joinchat/AAAAAETvuewHmcwUZ4FS5w