⬅️ را متوقف کنید

⬅️ #قوم_بازی را متوقف کنید

جواد رنجبر درخشی لر: اعتراض جمعی از مردم خوزستان به یک برنامه تلویزیونی به دلیل حذف آن ها یک هشدار جدی است.
سال هاست که در کتاب های درسی و تلویزیون و حتی تبلیغات کیک و کلوچه از آدم هایی با لهجه ها و لباس های محلی استفاده می شود و در نهایت دست به دست هم دادن آن ها نشانه وحدت ملی ایران دانسته می شود. بنابراین وقتی یکی از این لباس ها یا لهجه ها حذف می شود صدای اعتراض شنیده می شود.
پرسش این است که آیا مردمان ایران در واقعیت نیز چنین اند؟ اگر هستند آیا این رویه مطلوب است؟
به نظر می رسد که قوم بازی و لباس و لهجه به رخ کشیدن، که تاکید بر تمایز است، از نوعی نگاه موزه ای و آکواریومی به فرهنگ ریشه می گیرد.
عده ای دوست ندارند ملت ایران را که بسیار بیش از عکس ها و نمایش های آن ها یکسان هستند ببینند. ملتی که با هم به زبان فارسی حرف می زنند و به این زبان می نویسند، لباس کمابیش یکسانی می پوشند، غذاهایشان با وجود تفاوت مشابهت های زیادی دارد، کارت های بانکی و خودروهای مشترک دارند و مهم تر از همه این ها خاطره ها و دغدغه های مشترک دارند.
چرا این ملت دیده نمی شود؟
آیا ملت ایران با لباس های تاریخی خود به خرمشهر رفته بودند تا از ایران دفاع کنند؟
ملت ایران در طول تاریخ ملت مشخصی با ویژگی های مشخص چون آیین میترایی یا دین زرتشتی یا مذهب تشییع، نظام سیاسی پادشاهی یا ولایت فقیه، زبان فارسی، گرایش به شعر و ادبیات و بسیاری چیزهای مشترک دیگر بوده است.
تنها در دوره هخامنشیان است که ایران کشوری متنوع است. شکست ایران از اسکندر و فروپاشی سلسله هخامنشی این کثرت گرایی را زیر سوال برد و پس از آن سلسله اشکانی با نظام واحد سیاسی و فرهنگی تشکیل شد. سلسله ساسانی وحدت ملی را ادامه داد اما با افراط در آن به ضعف گرایید. پس از حمله عرب ها و حتی پس از ورود ترک ها به مناسبات سیاسی ایران گرایش به وحدت در قالب تشکیل حکومت های محلی و رویارویی با خلیفه چون اسم رمز هر نوع فعالیت سیاسی و فرهنگی قابل ردیابی است. در دولت صفوی وحدت ملی به طور کامل با بنیان مذهب شیعه شکل گرفت. وحدت ملی پس از دوره صفویه همواره با وجود گسست هایی تداوم داشته و در دوره مشروطه مدرن شد. بنابراین ایران به جز در دوره هخامنشی و زمان های گسست چندگانه نبوده و چندگانگی فقط در دوره پیش از مدرن ایران در قالب منافع قبیله ای نمود داشته است.
تکثرگرایی با صد من سریش به ایران نمی چسبد. در هیچ کشور دیگری اندیشه بنیادین اداره کشور تکثرگرایی نیست. دریغا که برخی روشنفکران ایران در افتادن به دیگ حلیم از هول حلیم پیشتاز بوده اند و به سرعت پست مدرنیسم و تکثرگرایی را به مساله اول و غیرقابل انکار تبدیل کرده اند.
ای کاش تلویزیون و سایر بخش های فرهنگی کشور دست از نگاه موزه ای به ایران بردارند و بر یکسانی ها بیشتر تمرکز کنند.
@melliiran

T.me/bestdiplomacy