اتوبوس:. شاید نزدیک و شبیه‌ترین وسیله‌ای است که در ایران هم موجوده

اتوبوس:
شاید نزدیک و شبیه ترین وسیله ای است که در ایران هم موجوده. اما این شباهت فقط به ظاهر محدود میشه. تا اونجا که یادم هست، در تهران، تابلو ایستگاه اتوبوس
تابلو ایستگاه اتوبوس
بلیط رو از دکه های مخصوص بلیط فروشی میخریدید و زمانیکه سوار اتوبوس میشدید به راننده تحویل می دادید. این اواخر هم با خصوصی شدن بخشی از ناوگان حمل و نقل شهری، باید نقدا به راننده پول میدادید. اما در آلمان شما بلیط رو میتونید هم از دستگاه های اتومات فروش بلیط خریداری کنید و هم از خود راننده. اگر قبلا بلیط خریدید، زمان سوار و پیاده شدن نیازی نیست که بلیط رو به راننده نشون بدید! حالا ممکنه اولین سوالی که در ذهنتون ایجاد بشه اینه که خوب پس اگر کسی چک نمیکنه چه نیازی هست که ما بلیط بخریم؟ خب نکته اینه که اینجا برعکس ایران، فرض بر اینه که همه صادق هستند مگر اینکه خلافش ثابت بشه. به این صورت که هر از چندگاهی و به صورت تصادفی، مامورهای بازرسی بلیط وارد اتوبوس میشن و بلیط افراد رو چک میکنن. اگر کسی بلیط نخریده باشه و سوار شده باشه، حدودا ۴۰ یورو جریمه میشه. این روش چک کردن بلیط تقریبا شامل اکثر وسایل حمل و نقل عمومی میشه.
البته این نکته رو باید اشاره کنم که در شهرهای کوچک این روش کمی فرق میکنه. به این صورت که شما باید همیشه از در جلو سوار بشید، همانجا هم یا بلیط میخرید یا اگر قبلا خریده بودید به راننده نشون میدید و یا بلیط رو در داخل دستگاه های بلیط خوانی که در داخل اتوبوس تعبیه شده وارد میکنید، بلیط شما توسط دستگاه کوچک مهر میشه که نشون میده شما چه زمانی از بلیط استفاده کردید. زمان پیاده شدن هم باید از در وسط یا عقب پیاده بشید. حقیقتا من نمیدونم که چرا شهرهای بزرگ و کوچک این تفاوت رو دارن. یادم میاد اوایل که برای زندگی اومده بودم فرانکفورت، همیشه بر طبق عادت از در جلو سوار میشدم و بلیطم رو هم به راننده نشون میدادم، ولی بعدش فهمیدم اینجا اصلا نیازی به این کار نیست.
قیمت بلیط هم بستگی به بزرگی و کوچکی شهر و اینکه در غرب آلمان هستید یا شرق آلمان میتونه متفاوت باشه، ولی معمولا بین یک یورو تا یک و نیم یورو است.