شرکت او زوهو، دفترهای روستایی‌اش را ده سال پیش در تنکاسی در استان تامیل نادو به راه انداخت

شرکت او زوهو، دفترهای روستایی‌اش را ده سال پیش در تنکاسی در استان تامیل نادو به راه انداخت. از آن موقع تا به حال زوهو ۳۰ دفتر اقماری در نواحی مختلف هند باز کرده است. شریدار می‌گوید: "ما هنوز نفهمیده‌ایم که الگوی کاری‌مان چگونه قرار است رشد کند. ولی داریم سرمایه‌گذاری زیادی صرف ساختن این دفترهای روستایی می‌کنیم. همچنین برای ابزار آنلاین سرمایه‌گذاری می‌کنیم."

شریدار پیش‌بینی می‌کند که حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد از کارکنانش بخواهند به طور دائمی از خانه کار کنند و دفترهای اقماری نیاز آنان را در برقراری ارتباط اجتماعی برآورده کند و همان‌طور نیاز سفر به چنای - جایی که بیشتر موقعیت‌های شغلی شرکت قرار دارد - را بر طرف کند. او توضیح می‌دهد: "تلاش می‌کنیم هر جایی که گروهی از کارمندان در آن حضور دارند یک دفتر بزنیم. افراد می‌توانند برای یک یا دو روز از خانه کار کنند و بقیه روزها سر کار بروند."

به گفته‌ سریدار، این دفترهای اقماری به طور معمول برای نزدیک به صد نفر گنجایش دارند.

چرا این‌جا آمد؟
شریدار متولد هند است و روزهایی که طی تعطیلات مدرسه در روستای آبا و اجدادی‌اش می‌گذراند، همیشه برایش خیلی عزیز بود.

علی‌رغم مهاجرت به آمریکا برای تحصیل و بعد کار، همیشه دلش می‌خواست روزی به یکی از روستاهای هند برگردد.

وقتی شریدار عاقبت خلیج سان‌فرانسیسکو را ترک کرد، هیچ‌کدام از همکارانش غافلگیر نشدند.

پراوال سینگ، نائب رئیس بخش تجربه مشتری و بازاریابی در زوهو، می‌گوید: "شریدار به نوعی همیشه از راه دور کار کرده است. در طول همه این سال‌ها که در کالیفرنیا بود، بیش از ۹۰ درصد کارکنان در چنای هند مستقر بوده‌اند."

او اضافه می‌کند: "نظر به اینکه همیشه تیم ما در نقاط مختلف دنیا پخش بوده، محل اقامت مدیر عامل تأثیری بر کار ما ندارد."

شریدار از آن روستا، به طور منظم با کارمندانش در آمریکا، برزیل، سنگاپور و همین‌طور نقاط مختلف در هند ارتباط و تعامل دارد.

ناامیدی از تحصیل

شریدار قبل از تاسیس شرکتش در بهترین موسسه‌های آموزشی در هند و آمریکا تحصیل کرده بود اما الان خیلی به نظام آموزشی بدبین شده است.

او مدرک مهندسی خود را از موسسه فناوری هند در مَدرس که معروف به IIT است، گرفت و تحصیلاتش را برای کارشناسی ارشد و دکتری در دانشگاه پرینستون امریکا ادامه داد.

با این حال، تاکید می‌کند که تحصیلاتش هیچ ارتباطی با موفقیت کاری‌اش ندارد. شریدار می‌گوید: "من داشتم خودم را برای استادی دانشگاه در زمینه ریاضیات آماده می‌کردم و حالا همه کاری که انجام می‌دهم یک جمع و تفریق ساده است."

او عقیده دارد که "تحمیل تئوری‌ها بدون پیش‌زمینه" بر دانش‌آموزان، بدون اینکه به آنها بفمانیم چطور در زندگی روزمره ازشان استفاده کنند، بیهوده است.

شریدار می‌گوید: "من مهندسی برق خواند‌ه‌ام. معادلات مکسول را خوانده‌ام اما چیزی از آنها را به خاطر ندارم."

"معادلات مکسول [که با اصول بنیادی الکترومغناطیس سر و کار دارد] مهم هستند. ولی حرف من این است که تنها بعد از اینکه یاد بگیرید موتورهای الکتریکی چطور کار می‌کنند یعنی با باز کردن و دوباره بستن سیم‌هایش و متلاشی کردن آن، اهمیتش مشخص می‌شود."

آموزشگاه‌هایی بر پایه ایده او
شریدار با اشتیاق فراوانی که به چگونگی ارائه دوره‌های تحصیلی داشت، "آموزشگاه‌های زوهو" را بر پا کرد که از روش‌هایی کاملاً متفاوت با روش‌های متداول تدریس و یادگیری بهره‌ می‌گیرند.

دو تا از این آموزشگاه‌ها در تامیل نادو هستند و او مرتباً به آن دیگری که در منطقه تنکاسی قرار دارد، سر می‌زند.

آموزشگاه‌های او برنامه‌های فشرده دو ساله در مباحثی از قبیل فناوری نرم‌افزار، مدیریت، طراحی، نگارش خلاق و غیره ارائه می‌دهد. برای ورود به این کلاس‌ها باید بین ۱۷ تا ۲۰ سال داشته باشید و حداقل ۱۲ سال تحصیلات پایه را در مدرسه گذرانده باشید.

هم غذای محصلان را تأمین می‌کنند و هم ماهانه ۱۴۰ دلار به عنوان کمک‌هزینه به آن‌ها می‌پردازند..

شریدار می‌گوید: "ما به شما برنامه‌نویسی یاد می‌دهیم. برای نرم‌افزارهای واقعی کد می‌نویسید. این آموزش از راه انجام کار است. شما می‌توانید بدون آنکه قانون حرکت سیالات را بفهمید بهترین لوله‌کش بشوید. می‌توانید بدون آن‌که جزییات قواعد علوم کامپیوتری را بفهمید بهترین برنامه‌نویس شوید."

حدود ۹۰۰ نفر از کسانی که در آموزشگاه‌های زوهو تعلیم دیده‌اند اکنون در شرکت شریدار مشغول به کارند. فقط تعدادی از میلیاردرها مانند بیل گیتز و وارن بافت هستند که بخش بزرگی از ثروتشان را صرف امور خیریه کرده‌اند. ولی شریدار می‌گوید تمایل ندارد از الگوی غربی‌ها تقلید کند. از نظر او، مسئولیت اجتماعی جزئی اساسی از کسب‌وکارش است.