و اما در مورد هتل سایت‌های زیادی هستن که میشه ازشون هتل رزرو کرد

و اما در مورد هتل سایت های زیادی هستن که میشه ازشون هتل رزرو کرد. هر کدوم از این سایت ها یه درصدی رو برای خودشون برمیدارن و بقیه ی پول میره به حساب هتل دار و غیره. چیزی که باعث تفاوت میشه، درصدی هست که این سایت ها برمی دارن. مثلا Trivago یه سایت جست و جوی هتله، eaystobook و booking هم همین طور. ولی اولی از دو تای آخر همیشه گرون تره قیمتاش. من همیشه از این دو تا سایت آخر استفاده می کنم، مخصوصا booking.com.
وقتی تو این سایتا میخواین خرید کنین، حتما نزنین می خوایم تو مرکز شهر هتل بگیریم. قبلش برین تو اینترنت سرچ کنین ببینین بلیت های داخل شهری و سیستم قطار و متروی شهر چطوره. اگه سیستم قطار و متروی خوبی داشته باشه (مثل پاریس) می تونین خونه تونو دورتر بگیرین توی یه منطقه ی خیلی آروم و خوب، بعد هر روز با حدود ده دقیقه متروسواری برسین به مرکز شهر. از نظر من ارزششو داره. ولی خب بازم کسی ممکنه براش چیزای دیگه ای اولویت باشه.
هتلی که رزرو می کنین، چک کنین چیا داره، چیا نداره. اینترنت از اوجب واجباته، چون هر روز باید جاهای دیدنی رو تو سایت چک کنین، ساعت باز شدن مکان ها رو، حتی آب و هوا رو، حرکت قطارا رو و خیلی چیزای دیگه.
از چیزای دیگه ای که می تونه براتون مهم باشه یخچاله. به نظر من یا باید آدم با صبحونه بگیره هتلو یا اتاقش یخچال داشته باشه. اگر این طور نباشه صبحونه ها چی می خورین؟ البته اگه آدمی هستین که اهل صبحونه خوردن نیستین که دیگه بحثی توش نیست. ولی من شخصا توصیه می کنم وقتی قراره از صبح تا ظهر برین جایی بگردین، حتما صبحونه بخورین.
من حتی همیشه یکم سوسیس و میوه و بیسکوییت میخرم، می برم اونجا میذارم تو یخچال. هر روز با خودم می برم بیرون، تو راه می‌خورم. همین کارای ساده خیلی از مخارج آدمو کم می کنه. آخه آدم وقتی یه شهرو نمی شناسه، اصلا نمی دونه کجاش ارزونه، کجاش گرونه. میره از گرون ترین سوپرمارکت شهر یه بسته نون میخره. و قیمت ها هم واقعا متفاوته. مثلا ارزون ترین نون توی سوپرمارکت های معمولی آلمان 55 سنته، ولی همین آلمان سوپرمارکت هایی داره که نون زیر نزدیک 2 یورو ندارن. حالا شما فک کنین تو همچین سوپرمارکتی بخواین برای خودتون یه صبحونه ی ساده ی نون و پنیر و خیار و گوجه جور کنین! یهو می بینین خیلی راحت هفت هشت یورو پیاده شدین. چیزی که تو یه سوپرمارکت ارزون با نهایتا سه یورو سر و تهش هم آورده میشه.
بعضی هتل ها هم هستن که پول صبحونه رو جدا می گیرن. تجربه ثابت کرده همیشه میشه هتل معادلی پیدا کرد که حدودا تو همون سطح قیمت باشه و صبحانه روش باشه. مثلا می بینین یه هتلی زده شبی 60 یورو، اگه صبحانه می خواین هم نفری 7 یورو. در حالی که اگه یه کم دیگه بازه ی سرچتونو بازتر کنین، می بینین هتلی هست که شبی 63 یوروئه با صبحونه. بنابراین، این طوری برای خودتون نگین که من حداکثر مثلا شبی 70 یورو میدم برای هتل. اصلا به بقیه ی لیست نگاه نمی کنم چون گرون میشه. شرایطو نگاه کنین، بعد تصمیم بگیرین.
اگه تونستین هتلی بگیرین که مایکروفر/ قهوه/ چایی هم ارائه میده که چه بهتر. مثلا هتلی که من تو آمستردام گرفتم از این نظر خیلی عالی بود. همیشه چایی های لیپتون، بسته های قهوه، شکر، نی، چای ساز، قهوه ساز و لیوان یه بار مصرف گذاشته شده بودن که هر کس خواست برای خودش درست کنه. تو راهرو هم بود، مرتب پر بود روی میز. یعنی این طوری نبود که بخورین تموم بشه، دیگه نباشه. صبح به صبح رو میزو می چیدن.
هر آدم یه سری اولویت هایی برای خودش داره موقع مسافرت رفتن. مثلا من هیچ وقت هاستل (Hostel) نمیرم. هاستل رو شاید بشه معادل مسافرخونه دونست. اما تفاوت اصلیش اینه که تو هاستل شما اتاق کرایه نمی کنین، بلکه تخت کرایه می کنین. یعنی مثلا یه تخت توی یه اتاق سه نفره. قطعا می تونین مشکلات این روشو تصور کنین دیگه. اینکه شما نفر بغلی رو نمی شناسین. نمی دونین با چه اطمینانی چمدونتونو دارین میذارین و میرین. در مورد تمیزی و کثیفی و نظافت نفر بغلی اطلاعی ندارین و غیره.
اما با این وجود من از بعضی ها شنیدم که میگن خب ما که صبح تا شب نیستیم، فقط می خوایم شب یه تخت باشه بخوابیم، صبح دوباره بریم بیرون تا شب. این جور آدما هاستل می گیرن و براشون مهم نیست که چه جور جاییه.
من نمی دونم هاستل ها چطوری بازرسی میشن، ولی برای هتل ها قوانین مشخصی هست که چه هتلی دو ستاره است، چه هتلی سه ستاره و الی آخر. مثلا من یه بار هتل دوستاره رفتم. شامپو و این جور چیزا نداشت! از اون به بعد همیشه هتل سه ستاره به بالا رفتم که همیشه هم این جور چیزا رو داشتن. شاید اگه سرچ کنین چیزی دستتون بیاد که چه هتل یا هاستلی چیا داره و لازمه ی فلان قدر ستاره د