چرا ذهنیت عمومی اشتغال‌زایی را تایید نمی‌کند؟. ☑️دلایل تفاوت آمارهای اشتغال با احساس مردم

چرا ذهنیت عمومی اشتغال‌زایی را تایید نمی‌کند؟
☑️دلایل تفاوت آمارهای اشتغال با احساس مردم

🔷نتایج طرح آمارگیری نیروی کار مرکز آمار ایران نشان می‌دهد در سال منتهی به تابستان ۱۳۹۵ به‌طور خالص حدود ۶۳۰ هزار نفر شغل جدید ایجاد شده است. در عین حال این آمار نشان می‌دهد نرخ بیکاری از ۹ /۱۰ به ۷ /۱۲ درصد افزایش یافته و تعداد افراد بیکار از ۷ /۲ به ۳ /۳ میلیون نفر افزایش یافته است.
🔷دلیل افزایش نرخ بیکاری به‌رغم افزایش خالص اشتغال‌زایی، افزایش نسبت جمعیت فعال (شاغل یا در جست‌وجوی شغل) به جمعیت در سن کار بوده است که آن را نرخ مشارکت می‌نامیم.
🔷واقعیت آن است که میان ذهنیت عمومی از وضعیت بازار کار و آمار رسمی اشتغال و بیکاری شکاف وجود دارد.
🔷دلیل این شکاف بیشتر از هر چیز به نحوه ادراک و حساسیت‌های جامعه به موضوع بیکاری و تفاوت آن با تعاریف رسمی بیکاری باز‌می‌گردد.
🔷برای توضیح این شکاف پیش از آنکه آمار رسمی مورد تردید قرار گیرد، لازم است به موارد زیر توجه شود.
1⃣جامعه افراد دارای اشتغال پاره‌وقت و در جست‌وجوی کار بیشتر را بیکار محسوب می‌کند.
2⃣جامعه بسیاری از افرادی را که به دلیل ناامیدی از یافتن شغل، دست از جست‌وجوی شغل و فعالیت اقتصادی کشیده‌اند بیکار محسوب می‌کند.
3⃣جامعه به بیکاری جوانان و تحصیلکردگان دانشگاهی حساس‌تر از بیکاری سایرین است.
4⃣جامعه به توزیع منطقه‌ای بیکاری حساس است.
5⃣جامعه موضوع رکود اقتصادی و بیکاری را مرتبط با هم می‌داند.
❇️متن کامل این یادداشت در لینک زیر↙️
https://goo.gl/McJ2zH
لینک کانال👇👇
@economy7
@economy7