◀️رفاه پفکی!

◀️رفاه پفکی!
✍️محمدحسین کریمی‌پور


✏️طی دهه‌های گذشته، افزایش رفاه در زندگی مردم رخ داده، اما غالبِ آن نه از محل تقویتِ قوای اقتصاد ملی، که از قِبَل استفادهٔ بی‌حد و حصر از منابع و ذخایر بوده است.

✏️عجیب نیست که اکنون کفگیر به تهِ‌دیگِ برخی از این منابع برسد یا سوءمدیریت و عدم‌توجه به قواعد اقتصادی، آن‌قدر برایمان خرج تراشیده باشد که هزینه‌کردِ منابع باقی‌مانده، کفاف خرجِ یک جامعهٔ عیالوارِ پرخرجِ کم‌بهره‌ور را ندهد.

✏️در ۱۰ سال اخیر با کاهش درآمد مردم و کاهش قدرت مداخلات معیشتیِ دولت، تأمین درآمد مُکفی برای پاسخ به نیاز گسترش‌یافتهٔ خانواده، دشوار شده است. این است که اقشار مورد بحث، حالشان خوب نیست. جمعیت بیش از دو برابر شده است و تقاضا و توقع ۱۰ برابر.

✏️هزینه‌ها در همهٔ بخش‌ها افزایش یافته و تحریم‌ها و بسیجِ دشمنان خارجی و تحملِ چهار دهه «کشور ویژه بودن» به اقتصاد و خزانه فشار می‌آورد. فساد و افت کارآمدیِ دولت و فربهیِ آن را هم که بیفزایید، می‌بینید مدل «رفاه پفکی» به آخر خط رسیده است.

✏️یادمان باشد فرصت برای اصلاح شیوه حکمرانی، همیشگی نیست. اگر تعیین تکلیف به کف خیابان بکشد، امکان ندارد نتیجهٔ مطلوبی جز خشونت و ویرانی حاصل آید. تنها یک راه چاره داریم: «اصلاح اساسیِ شیوهٔ حکمرانی؛ آن هم با همراهی خودِ سیستم»... راهی جز این برای نجات ایران نمی‌شناسم و البته تأیید می‌کنم که شانس وقوع‌اش خیلی‌ کم است.
_اقتصاد به زبان ساده
لینک کانال👇👇
🔻 @economy7
🔺 @economy7