☑️✏️ اقتصاد رقابتی، انتخابات رقابتی.. [بخش اول:. شباهت مکانیزم رقابت «سیاسی»

☑️✏️ اقتصاد رقابتی، انتخابات رقابتی

[بخش اول:
شباهت مکانیزم رقابت «سیاسی»
با رقابت «اقتصادی»]

☑️ «اقتصاد رقابتی» ساختاری است که می‌تواند منافع اقتصادی صاحبان کسب‌وکارها را، تا حد زیادی با منافع اقتصادی کلان جامعه و نیز منافع اقتصادی اکثریت شهروندان، هم‌راستا کند.
«انتخابات رقابتی» نیز ساختاری است که در عرصه سیاست، می‌تواند تا حد زیادی منافع گروه‌های سیاسی طالب قدرت را با منافع کلان بلندمدت جامعه هم‌راستا سازد.
مکانیزم اقتصاد رقابتی، از جهاتی با مکانیزم انتخابات رقابتی مشابهت دارد:

☑️ کارایی اقتصاد رقابتی، زمانی حداکثر می شود که ورود و خروج به عرصه انواع کسب‌وکارها «آزاد» و «بدون هزینه» بوده و در نتیجه رقابتی پویا بین تعدادی «برند اقتصادی» قوی شکل بگیرد. در این حالت، زمانی بهترین خروجی برای جامعه و شهروندان حاصل خواهد شد که تک تک برندها کمابیش مطمئن باشند بخش عمده سوددهی آنها در گرو کسب مشتری بیشتر از طریق عرضه محصولاتی با کیفیت و قیمت مناسب‌تر است (و نه از طریق رایزنی‌های رانت‌خواهانه و فسادآمیز با بخش‌های مختلف حاکمیت برای دریافت وام ارزان و مواد اولیه سوبسید دار و جلوگیری از صدور مجوز برای شرکت‌های رقیب و امثالهم).

یک پرسش مهم این است که چه زمانی برندهای اقتصادی بزرگ، انگیزه بالایی دارند که به طور مستمر خلاقانه‌ترین ایده‌ها برای بهبود کیفیت و قیمت محصولات خود را بیابند و به کار ببرند؟

هر چه ساختار تضمین «حقوق مالکیت اقتصادی» مستحکم‌تر بوده و ثبات قوانین اقتصادی هم بیشتر باشد، از یک طرف احتمال سرمایه‌گذاری بلندمدت تولیدی و شکل‌گیری برندهای معتبر بالا می‌رود و از طرف دیگر تولیدکنندگان انگیزه بیشتری برای سرمایه‌گذاری «مستمر» در تحقیق و توسعه (R&D) با هدف بهبود کیفیت و قیمت محصولات‌شان را خواهند داشت.

به این ترتیب هر چه ویژگی‌های کلیدی «اقتصاد رقابتی» (امکان ورود و خروج آزادانه و بدون هزینه به انواع کسب‌وکارها، ممنوعیت حمایت‌های حکومتی رانت‌آمیز و فسادآمیز از کسب‌وکارهای نزدیک به مقامات حکومتی، و تضمین حقوق مالکیت اقتصادی) در یک جامعه پررنگ‌تر باشد، بیشتر می‌توان امیدوار بود که منافع اقتصادی صاحبان کسب‌وکارها، با منافع اقتصادی جامعه و شهروندان هم‌راستا ‌شود‌.

☑️ به‌طور مشابه، کارایی «انتخابات رقابتی» هم در حالتی حداکثر می‌شود که ورود و خروج به عرصه فعالیت سیاسی و اجتماعی «آزاد» و «بدون هزینه» بوده و در نتیجه رقابتی پویا بین تعدادی «برند سیاسی» شکل بگیرد. شبیه مکانیزم اقتصاد رقابتی، در انتخابات رقابتی هم موقعی بهترین خروجی برای جامعه حاصل خواهد شد که رقابتی پویا بین تعدادی «برند سیاسی» شکل بگیرد که همگی مطمئن باشند کلیدی‌ترین عامل پیروزی آنها عبارت است از: تولید باکیفیت‌ترین و کم‌هزینه‌ترین برنامه‌ها برای حل مشکلات روز کشور (نه رایزنی مداوم با مقامات ارشد سیاسی برای دریافت دوپینگ های انتخاباتی و ممنوع ساختن فعالیت سیاسی رقبا و امثالهم)

باز هم این پرسش مهم مطرح می‌شود که چه زمانی برندهای سیاسی بزرگ (احزاب) انگیزه بالایی دارند که به‌طور مستمر خلاقانه‌ترین و کارآمدترین ایده‌ها در حوزه‌های مختلف کشورداری را بیابند و به کار بگیرند؟

هر چه حقوق مالکیت در عرصه سیاست شفاف‌تر تعریف شده و هر چه قوانین سیاسی باثبات‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر باشند، هم احتمال شکل‌گیری برندهای سیاسی قوی (احزاب) بیشتر خواهد بود و هم احتمال تمرکز احزاب بر تولید «مستمر» فکر و ایده‌های نو برای حل مشکلات کشور.

☑️ با این مقدمه، ۳ پرسش مهم می‌توان مطرح کرد:
اول، موانع سیاست‌گذارانه‌ای که در ایران از شکل‌گیری برندهای «اقتصادی» پویا با توانایی رقابتی بالا جلوگیری می‌کنند، کدام موانع هستند؟

دوم، کدام موانع سیاست‌گذارانه که از شکل‌گیری برندهای «سیاسی» پویا با قدرت رقابتی بالا جلوگیری می‌کنند؟

سوم، چگونه می‌توانیم کمک کنیم که رقابت‌های انتخاباتی ایران، از "شخص‌محور"ی به سمت "برنامه‌محوری" برود؟
#میثم_هاشم‌خانی
لینک کانال👇👇
@economy7
@economy7