این یکی را کجای دلم‌ بذارم. حسین آخانی

این یکی را کجای دلم‌ بذارم
حسین آخانی
از گربه شروع شد، با سگ ادامه یافت، سپس به گراز و روباه و موش و شغال رسید تا اینکه مردم سخاوتمند و مهمان نواز ایران که از فرط پول داری نمی دانند چگونه سرریز جیب های خودشان‌ را خرج کنند؛ اینبار پُرس غذای خود را در کارگاه سد شفارود در گیلان به راکون ها می دهند.‌
راکون (Procyon lotor) گونه ای به شدت مهاجم‌ است. این‌ گونه بومی شمال شرقی آمریکاست که به سایر نقاط جهان منتقل شده است. گویا در  سال هفتاد از طریق تالش آذربایجان وارد گیلان شده و متاسفانه به دلیل کوتاهی محیط زیست در حال تکثیر است. این فیلم که توسط یکی از دوستانم در سد شفارود گرفته شده است نشان می دهد که کارکنان‌ کارگاه سد در حال غذا دهی به این مهمان‌خطرناکند.
راکون همه چیز خوار است، از میوه و ساقه و ریشه و پوست درختان گرفته تا پرنده و تخم آنها را تغذیه می کند. هر گونه زباله و مواد غذایی زاید را می خورد و با وضعیت اسف بار مدیریت زباله در شمال، این گونه بیشتر و بیشتر تکثیر می شود. تکثیر راکون و سنبل آبی و کوتاهی هایی مکرر در حفاظت از تالاب انزلی نشان می دهد که مدیریت محیط زیست شمال  بسیار ناموفق است و باید برای آینده آن چاره اندیشی شود. در جای جای گیلان و مازندران و گلستان  گونه های مهاجم هر روز بیشتر و بیشتر می شوند و ادارت محیط زیست و منابع طبیعی نه تنها برای آنها برنامه ای ندارند که بعید نیست همراه آنها نیز باشند.
بر اساس مقاله منتشر شده توسط دکتر آزیتا فراشی، دکتر کابلی و دکتر کرمی از همکارانم در دانشگاه تهران و مشهد در سال  ۱۳۹۳، راکون حتی در پناهگاه حیات وحش لوندویل نیز وارد شده است. آنها تاکید دارند که مردم بومی عملاً هیچ گونه اطلاعی از حضور راکون به عنوان یک گونه مهاجم غیر بومی و تهدیدهای آن ندارند.
اما سخن اول و آخر من تاکید بر جو بسیار خطرناکی است که در جامعه بحران زده ما با دادن غذا به حیوانات و کاشت گونه های گیاهی خارجی و مهاجم مد شده است. شاید تا قبل از اینکه من وارد این مسئله شوم نمی دانستم تا چه اندازه جامعه ما نه تنها از فقر دانش که از فقر محبت رنج می کشد. من روانشناس و یا جامعه شناس نیستم، ولی صحنه هایی که می بینم علایم بحران جدی اجتماعی است که در اثر از هم گسیسختگی اجتماعی، گرایش به تنهایی، خشم و بی اعتنایی در روابط و از همه مهمتر حاکمیتی که مردم را هر روز از هم دور تر و بی اعتمادتر می کند، در سایه جذابیت های فضای مجازی، حماقتی رشد کرده که به تعبیر دوستان "قلب تنوع زیستی ما را نشانه گرفته است".
https://www.instagram.com/tv/CVmRh6bISvo/?utm_medium=copy_link