چند روزی است متنی را می‌خوانم. عبارت ساده‌ای در آن نوشته شده بود که خیلی معنادار است

چند روزی است متنی را می خوانم. عبارت ساده ای در آن نوشته شده بود که خیلی معنادار است. بارها آن را درک کرده ایم اما ذکر دوباره آن خالی از فایده نیست. «خط مشی گذاری با طرح مسأله برای حکومت آغاز می‌شود که ممکن است از طریق رسانه‌ها، گزارشهای موجود، نتایج پژوهشهای انجام شده، ارتباطهای مردمی، اجتماعات و انجمنها، سازمانهای مردم نهاد یا بروکراسی‌ها رخ دهد.» بهبود سیاست گذاری فقط وقتی ممکن است که چیزی ابتدا برای حکومت مسأله شده باشد. این را نوشتم تا بگویم: جامعه وقتی روی خوش نمی بیند که «خیلی چیزهای واقعا مهم برای حکومت ها مسأله نمی شوند؛ از محیط زیست تا آموزش عالی؛ از فساد تا فراغت مردم؛ از هدر رفت منابع تا تخریب سرمایه اجتماعی؛ از ناکارآمدی مدیریت تا روابط خارجی.»