🔗چین برای شکستن ابهت امریکا از طریق کره شمالی تلاش می‌کند

🔗چین برای شکستن ابهت امریکا از طریق کره شمالی تلاش می کند

مجید وقاری، کارشناس مسایل بین الملل: در حالی که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا همچنان کره شمالی را به حمله نظامی تهدید می کند 60 تن از نمایندگان کنگره آمریکا این لحن ترامپ را خطرناک و غیر مسئولانه دانسته اند. در این حال، روزنامه رودونگ سینمون کره شمالی نیز از آمادگی مردم این کشور برای مقابله با هر گونه تهدید آمریکا خبر داد. به نظر می رسد در هر دو کشور بروز یک درگیری احتمالی جدی تلقی می شود اما به دلیل مخالفتهای داخلی در آمریکا شرایط برای ترامپ، رئیس جمهوری این کشور سخت تر از کیم جون اون، رهبر کره شمالی است که فاقد هر گونه مخالف داخلی برای رویارویی با آمریکا است. صرف نظر از جنگ تبلیغاتی که آمریکا و کره شمالی ضد هم به راه انداخته اند در یک ارزیابی کلی مشکل می توان تصور کرد دو کشور به سمت رویارویی نظامی حرکت کنند زیرا شلیک اولین موشک از سوی هر یک از این دو – کره شمالی و امریکا – پیامدهای ویران کننده ای برای آنها در پی خواهد داشت. با این حال بحران شبه جزیره کره که به ظاهر در حال تبدیل شدن به تنش است برندگان و بازندگانی در میان بازیگران شش گانه آن یعنی کره شمالی، کره جنوبی، ژاپن، چین، روسیه و آمریکا دارد که در بالاو پایین کردن فتیله بحران نقش دارند.

کره شمالی، در این بحران به دنبال شناسایی این کشور به عنوان قدرت موشکی و هسته ای است و احتمالا مهمترین شرط پیونگ یانگ نیز پذیرفتن همین مساله از سوی آمریکا است.

آمریکا، از بحران شبه جزیره کره به دنبال تقویت قدرت نظامی خود در شرق آسیا و آبهای حوزه پیرامونی چین و محاصره این کشور است به همبن دلیل چندان تمایلی برای حل بحران کره شمالی ندارد .

ژاپن، دولت ملی گرای افراطی این کشور به رهبری حزب لیبرال دمکرات، درصدد بهره برداری از بحران شبه جزیره کره برای پیشبرد برنامه نظامی گرایانه خود و اصلاح قانون اساسی و حذف بند 9 آن است که ژاپن را از داشتن ارتش و شرکت آن در ماموریت های فرا مرزی منع می کند.

کره جنوبی، را می توان بزرگترین بازنده بحران شبه جزیره کره دانست. زیرا استقرار ادوات نظامی و موشکی آمریکا از جمله سامانه موشکی "تاد" در کره جنوبی نه تنها اعتراض مردم این کشور را برانگیخته بلکه کره جنوبی را به یک هدف برای هر گونه حمله موشکی کره شمالی تبدیل کرده است. در این حال چین نیز به نشانه اعتراض به استقرار سامانه موشکی "تاد" آمریکا در کره جنوبی این کشور را هدف تحریمهای تجاری و گردشگری قرار داده است .

چین، در مورد موضع این کشور در مورد بحران موشکی کره شمالی، دیدگاههای مختلفی از جمله طرح این سوال مطرح است که چرا چین به قطعنامه اخیر 2371 شورای امنیت ضد کره شمالی رای مثبت داد. با توجه به اینکه پکن و پیونگ یانگ متحد راهبردی هستند برخی انتقادات چین از کره شمالی در مورد ادامه آزمایشهای موشکیش و متقابلا هشدار پیونگ یانگ به پکن در این خصوص را نوعی جنگ زرگری به منظور کاستن از فشارهای آمریکا بر چین تلقی می کنند. واشنگتن اخیرا نظریه "مسولیت پذیری" چین در برابر کره شمالی را مطرح کرد و در تلاش است تا چین را رو در روی کره شمالی قرار دهد. دولت پکن نیز بارها ضمن انتقاد از نظریه مسئولیت پذیری آمریکا وانمود می کند که پکن هم به برنامه های موشکی کره شمالی انتقاد دارد. رای مثبت چین به قطعنامه پیشنهادی اخیر آمریکا در شورای امنیت ضد کره شمالی که موجب ذوق زدگی دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا نیز شد در همین راستا قابل ارزیابی است. در این خصوص چند موضوع مهم مورد توجه است:

اول آن که قطعنامه اخیر، هفتمین قطعنامه تحریم شورای امنیت ضد کره شمالی است که نتیجه مورد نظر آمریکا را در پی نداشته است. زیرا مهمتر از تصویب قطعنامه، نحوه اجرای مفاد آن است که چین تا کنون چندان جدیتی در اجرای آنها نداشته است. دوم آن که چین زمانی به قطعنامه 2371 شورای امنیت ضد کره شمالی رای مثبت داد که فشارهای آمریکا بر چین نیز به شدت افزایش یافته بود و پکن برای مدیریت بحران و کاستن از فضای به شدت مخاصمه آمیز شبه جزیره کره خود را ناگزیر به همراهی با آمریکا در قطعنامه پیشنهادی این کشور می دید تا ضمن کاستن از فشارهای آمریکا فضای تنفسی برای منطقه ایجاد کند.

بروس کلینگر کارشناس ارشد بخش مطالعات آسیا در بنیاد هریتج در این باره می گوید: "قصد آمریکا برای حمله پیشدستانه به کره شمالی نگرانیها را افزایش می دهد و این حمله نتایج فاجعه آمیزی به دنبال دارد."

سوم این که ، فشارهای داخلی از سوی محافل مختلف سیاسی و رسانه ای متوجه رئیس جمهوری آمریکا است که وی را به ناتوانی در مدیریت بحران شبه جزیره کره متهم می کنند. از اینرو صدور قطعنامه شورای امنیت ضد پیونگ یانگ نه تنها امتیازی برای دونالد ترامپ بلکه جلوه ای از همکاری پکن با وی محسوب می شود.

بخش دوم در کانال ژئوپولیتیک ایرانی
@irgeopolitics