می‌که در جنگ بر علیه تروریست‌ها شرکت دارند، میباشند …اما نتانیا هو در ملاقات با ولادیمیر پوتین پا را از این هم فراتر نهاد و بطور ص

می که در جنگ بر علیه تروریست ها شرکت دارند ، میباشند.

اما نتانیا هو در ملاقات با ولادیمیر پوتین پا را از این هم فراتر نهاد و بطور صریح اعلام نمود که اگر مسکو از فشار بر ایران در مورد خروجش از سوریه اقدامی نکند ، انگاه اسرائیل رأساً اقدام خواهد نمود و در قدم اول ضربات « کوبنده ای» بر رهبران سیاسی سوریه وارد خواهد آورد- مثلاً از هوا کاخ ریاست جمهوری را در زمانی که بشار اسد در آن قرار داشته باشد بمباران خواهد کرد. علاوه بر آن ، تمامی مساعی خودرا معطوف به آن خواهد نمود که روند صلحی که تازه در حال شکل گرفتن است را بر هم زند .

بنا به گفته منایع مطلع، نتانیاهو به ولادیمیر پوتین گفته که « ایران در مسیر به کنترل در آوردن عراق ، یمن قرار داردو تا اندازه زیادی لبنان را در کنترل خود دارد و ما مصمم هستیم که این کاررا ریشه کن کنیم ». در عمل، این خود یک نوع اولتیماتوم به مسکو بود مبنی بر این که : یا شما ایران را متوقف کنید و یا این که ما همه برنامه های شمارا در سوریه بر هم میزنیم.

در مورد تازیانه همه چیز مفهوم است، اما نان قندی کجاست؟

این تهاجم و تند روی لجام گسیخته ماه های اخیر اسرائیل در مورد ایران یک دلیل دارد و آن ترامپ است. مخصوصاً سفر او به خاور نزدیک و ملاقات های او با سران کشورهای عربی و توافقات وی با الریّاض در مورد ایجاد ائتلاف ضد ایرانی موجب تشدید هیجانات نتانیاهو در بروز احساسات ضد ایرانی وی بوده است . تل آویو در مواضع ضد ایرانی رئیس جمهور آمریکا ، برای خود یک شانس واقعی که بطور نهائی « موضوع ایران را » به سر انجام برساند می بیند، مخصوصاً با توجه به این که اتحاد نظامی- سیاسی آن با سعودی ها جنبه واقعی بخود میگیرد.

به هنگام آماده سازی سفر ترامپ به منطقه خلیج فارس ، جارد کوشنر داماد رئیس جمهور آمریکا وقت زیادی را به مذاکرات با شاهزاده محمد بن سلمان و در اصل حاکم فعلی عربستان سعودی اختصاص داد. نتیجه مذاکرات آنها این توافق بود که عربستان سعودی در قبال آزادی عمل در مورد ایران اسرائیل را به رسمیت خواهد شناخت و هم پیمانان خود در ائتلاف ضد ایرانی را به این کار متمایل خواهد ساخت. طبیعی است که در این روند بر فلسطینیان فشار وارد می نماید که آنها در مورد « حل و فصل » مشکلات خود با اسرائیل بیش از حد مقاومت نکنند.

یک چنین سیر حوادثی گویای آن نیست که این تحرکات و اقدامات بطور ناگهانی بوجود آمده اند. الریاض و تل آویو در مورد هریک از توافقات فی مابین چندین سال در حال گفتگو بوده اند. اصل «دوستی ما بر علیه کیست ؟» با همه غیر طبیعی جلوه کردن یک چنین اتحادی ، بهترین شالوده برای اتحاد دو کشور بوده است.

تنفر حیوانی نسبت به تهران سیمانی با کیفیت بالا بوجود آورده که تا دم مرگ ، اتحاد شیوخ غرب، « شاهین های» آمریکائی و سیاستمداران اسرائیلی را بهم پیوند زده است.

آنها در مورد ایران استراتژی واحدی دارند و آن حذف نفوذ تهران در منطقه ، انزوای آن در مرزهای خود و سپس وارد آوردن ضربات مرگبار بر جمهوری اسلامی از جمله : ایجاد بی نظمی و آشفتگی در داخل کشور تا ضربات مستقیم با استفاده از همه امکانات موجود در الریاض و تل آویو و همچنین با حمایت تمام عیار واشنگتن.

فقط میماند این که در این سناریو چه جائی برای روسیه در نظر گرفته شده است؟ البته بعنوان دستیار و بدون هیچگونه تضمینی برای دریافت هرگونه پاداشی.

نتانیاهو در ملاقاتهائی که با پوتین بعد از تقابل بین مسکو و ایالات متحده آمریکا و متحدان آمریکا در ناتو داشته چندین بار قول داده بود که برای کاهش تشنج در روابط بین مسکو و واشنگتن «مساعدت کند». و در ملاقات اخیر نیز بطور کاملاً شفاف به این موضوع اشاره کرد که با جارد کوشنر دارای روابط ویژه ای است که به او اجازه میدهد مواضع آمریکا نسبت روسیه را منعطف تر کند. او همچنین فراموش نکرد که در مورد لابی اسرائیلی در آمریکا یادآور شود و این که آنها قادرند بر مواضع کنگره و سنای آمریکا اثر گذار باشند.

و اما در مورد اتحاد با عربستان سعودی و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس، تل آویو این موضوع را از نظر دور نداشته که می تواند بعنوان رابط بین مسکو و این کشورها برای ایجاد روابط نزدیک و دوستانه وارد عمل شود. موضوعی که دیپلماسی روسیه در طول سالیان طولانی همواره پیگیر آن بوده است.

بعبارت دیگر، «نان قندی» اسرائیلی که به کرملین در قبال صرفنظر کردن از همکاری با ایران، سوریه و بطور کلی در همه جا پیشنهاد میشود این چنین است. مسئله در آن است که همه وعده های نتانیاهو «صحبت در جهت منافع فقرا است». اسرائیل به هیچ وجه تصمیم ندارد که هیچگونه قدمی برای برقراری دیالوگ بین مسکو و واشنگتن بر دارد. اگر یک چنین دیالوگی بوجود آید روسیه این شانس را پیدا خواهد کرد که بعنوان شریک به خاور نزدیک برگردد، اما بعنوان شریکی مدعی که دارای غیرت و حیثیت است.

نه تل آویو، نه الریاض و نه