آخرین کسی که خانه را ترک کند لطفا چراغ را هم خاموش کند … ….. … … … … … …

آخرین کسی که خانه را ترک کند لطفا چراغ را هم خاموش کند
....... .................... Last one out please turn off the lights

**********************************
................آیا رئیس جمهوری بعدی (آقای روحانی یا هر کس دیگری) می تواند
........... سیاست خارجی کشور ما را از نتایج دلخراش سیاست "تسامح و تساهل" نجات دهد
********************************************
از: پیروز مجتهدزاده
به مناسبت سیزده نوروز 1396
============================
سخت سر گرم تهیه متنی نا امید کننده در زمینه به بن بست کامل رسیدن سیاست خارجی کشور بودم و تقاضا از "آخرین کشوری که روابط دوستانه با ما را ترک می کند" در زمینه خاموش کردن چراغ ها که خبر سفر موفقیت آمیز آقای روحانی به مسکو منتشر شد. آیا نتایج این سفر می تواند وضعیت پیش آمده دلخراش در سیاست خارجی ما را دگرگون کند؟
************
اشاره - شرایط پیش آمده در ژئوپولیتیک منطقه ای ایران را خطرناک می بینم: خطر ناک نه فقط برای جمهوری اسلامی! بلکه برای موجودیت جغرافیایی – سیاسی و منافع ملی حیاتی ایران. حتی در دوران ریاست جمهوری فردی مانند محمود احمدی نژاد هم نوعی احساس دلگرمی در کار بود که حد اقل روسیه و چین اگرچه بار ها ما را به رقیبان غربی ما و خودشان فروختند، ولی هم چنان در ژئوپولیتیک جهانی و مسائل بین المللی به نظر می رسید که درگیر مناسبات ژئوپولیتیکی متقابلی با ما هستند که تا حدی برای ما امید بخش به نظر می رسید. اما اینک شاهد آن هستیم که روسیه و چین هم در اندیشه گسترش مناسبات سیاسی – اقتصادی پر سود منهای ایران خود با غرب و فرمانبرداران منطقه ایش مانند حکومت های آل سعود و آل نهیان در عربستان و امارات متحده عربی هستند. به گفته دیگر، به نظر می رسد که سیاست خیانت آلوده تسامح و تساهل در برابر توطئه های زورگویانه امریکایی – اسرائیلی – عربی حتی این آخرین دوستان و شریکان ژئوپولیتیکی و ژئو- استراتژیکی ایران را هم در اندیشه فروش نهایی ما به رقیبان منطقه ای و فرا منطقه ای ما سرگرم کرده است و اوج تازه ای به بدبینی های امثال من می دهد که باید از آخرین دوستانمان بخواهیم که به هنگام ترک ما چراغ خانه روابط خارجی ما را هم خاموش کنند.....
آری! تصدیق می کنم که تحول اوضاع نگرانی ها و نا امیدی ها را حتی در من هم به اوج می رساند، ولی گمان ندارم که این وضعیت برای دولت یازدهم ثابت کرده باشد که سیاست خارجی تسامح و تساهل اجرا شده در بیست سال گذشته و تبلیغ شده در خلال چهار سال اخیر در زمینه توسعه سیاست خارجی خوش خیالانه برای افزایش دادن دوستان خارجی و رسیدن به همزیستی مسالمت آمیز با دشمنان و رقیبان نه تنها واقعیت نیافته است، بلکه خانه را از دوستان خارجی سنتی جمهوری اسلامی هم خالی کرده است.
ضرب المثل بالا در زبان انگلیسی اشاره به فرا آمدن شرایطی دارد که وقتی در کاری به گفته ما ایرانی ها کفگیر به ته دیک بخورد و همه چیز پایان گیرد، محل آن کار را باید تعطیل کرد و چراغها را خاموش نمود. مطالعه وضعیت مربوط به سیاست خارجی کشور در سر آغاز سال نو ایرانی (1396) که با جبهه گیری های خصومت آمیز دونالد ترامپ، رئیس جمهور جدید ایالات متحده امریکا در اتحاد علنی با اسرائیل و آل سعود علیه ایران و موجودیت سیاسی و منافع ملیش در خاورمیانه توام است، بر قلبم سنگینی می کند و آه از نهادم بر می آورد که علیرغم آن همه هشدار دادن ها به بهای بلاکشی و به جان خریدن همه گونه تهمت و اهانت و تهدید ودشنام از سوی واضعان سیاست خارجی انفعالی و انزوا گرایی چند دهه اخیر در "هیات ترور شخصیت مجتهدزاده"، چگونه با خیره سری در پی گیری سیاست های خیانتکارانه "تسامح و تساهل" در روابط خارجی به جای تلاش برای ایجاد موازنه های سیاسی – استراتژیکی، بروز چنین وضعیت اسفناکی را علیه کشورمان و علیه منافع ملی خود دامن زدیم! ما حتی در زمان ریاست جمهوری کسی مانند احمدی نژاد با همه بدبختی ها و به قهقرا رفتن ها، به حد اقلی در روابط خارجی دلخوش بودیم که عبارت بود از تصور تاثیر مثبت دوستی روسیه و چین در موازنه های ژئوپولیتیکی ما وغرب که این دو هم گویا به ما پشت می کنند.