👆👆دریافت مقاله علمی پژوهشی

👆👆دریافت مقاله علمی پژوهشی

ضوابط تعادل بخشی به چندگانگی روستابودگی در ایران: تدوین چشم اندازی سازگار برای بازتعریف قلمروهای روستایی

مدیریت جامعه­ ی روستایی ایران از ساختار اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و طبیعی متنوع و متفاوت آن برخاسته است. ضمن این­که، نواحی روستایی در سال­های اخیر متأثر از جریان­های بیرونی دچار تغییرات بسیاری شده‌­اند و بیش از پیش با فضای متفاوت شده­‌ی روستایی مواجه هستیم. اداره­‌ی چنین جامعه­‌ی ناموزونی دو راه بیش­تر نداشته و ندارد: یا روی به تمرکزگرایی آورد؛ چیزی که در طول تاریخ برنامه‌­ریزی توسعه‌­ی روستایی در کشور شاهد آن بوده‌­ایم و یا از روش­های جدید مدیریت استفاده کرد. سازوکاری را باید اندیشید که بر این ناموزونی‌­ها فائق آید بدون آن­که از اهمیت آن کاسته شود. مقاله­‌ی حاضر طرح‌­واره‌­ی هالفاکری(2006) یعنی زندگی روزمره‌­ی روستایی را به ­عنوان راهکاری جهت تشخیص این ناموزونی­ها و به­ علاوه تعیین حدود قلمروهای جوامع محلی معرفی می­کند. با بهره‌­گیری از این چارچوب دیگر از معیارهای تراکم جمعیت و اندازه­‌ی قلمرو استفاده به ­عمل نمی‌­آید، بلکه به پتانسیل­های درون­‌محلی توجه می­شود. قلمروهای تاریخی جوامع محلی به عنوان ملاکی برای تعیین حدود واحدهای روستایی گرفته می­شود. در این­جا بلوک، به ­عنوان کوچک­ترین واحد اقتصادی-اجتماعی تقسیمات کشوری این خواسته را برآورده می­سازد. از طرفی، شاخص اراضی باز در قالب پوشش زمین به­ عنوان معیاری برای تشخیص تنوع و تفاوت­های درون ­روستایی درنظر گرفته می­شود. در نهایت، تعداد بلوک­های پیموده شده برای رسیدن به مادرشهر منطقه می­تواند به­ عنوان معیاری برای دسته­ بندی و ضابط ه­ای برای تقابل با تنوع روستابودگی در عین ملاحظه اهمیت آن باشد.


واژه‌های کلیدی: زندگی‌های روزمره، بلوک، پوشش اراضی، اراضی باز، درجه‌بندی، روستابودگی.


عضویت در کانال ژئوپولیتیک ایرانی
@irgeopolitics