💥و … باز هم در باره رفراندوم اقلیم کردستان ۵💥

💥و... باز هم در باره رفراندوم اقلیم کردستان ۵💥
لندن - دوشنبه ۱۰ مهر ماه ۱۳۹۶


دوستان و فرزندان عزیزم - حتما در جریان برخورد روز گذشته (یکشنبه اول اکتبر ۲۰۱۷) دولت فدرال اسپانیا با رفراندوم استقلال خواهانه اقلیم خود مختار #کاتالونیا هستید و حتما همه ما به چشم و گوش خود دیدیم و شنیدیم که دولت تماما دموکراتیک عضو مهم اتحادیه اروپا با یک اقدام غیر قانونی چگونه رفتار کرد. ولی دولت نه چندان دموکراتیک فدرال عراق تنها کاری که علیه رفراندوم غیر قانونی اقلیم خود مختار کردستان کرد همانا بستن فرودگاه شهر مرکزی اقلیم کردستان بود. در دورنمای این اخبار از #اسپانیا، یک بار دیگر تشویق می شوم این نصیحت خود به سران جنبشهای کرد تکرار کنم که بهتر است در این گونه تصمیم گیری ها مطالعه بیشتر و دقیق تری داشته باشند تا کارشان به شکست نیانجامد. برخی از دوستان آشاکارا پیروی کننده از آن سران، این نصیحت دوستانه را دلیلی بر ایرادگیری های اهانت آمیز نسبت به من یافته اند، بی آنکه فکر کنند مطالعه بیشتر و دقیقتر یا عدم مطالعه بیشتر و دقیق تر رهبران جنبش های کرد، برای من دانشگاهی که حداکثر تلاشم را برای بحث بی طرفانه دانشگاهی به کار می برم، چه سود و زیان شخصی می تواند داشته باشد، جز علاقه به حفظ صلح و آرامش و احقاق حقوق همگان از طریق تلاش برای یافتن راه حل های منطقی و قانونی بر مشکلات و معضلاتی که زندگی ما مردم را در آن بخش از جهان که "خاور میانه" اش می خوانند مختل کرده است.
در نگاهی تاریخی به مساله کرد و کردستان باید بدانیم که آنچه امروز "اقلیم خود مختار کردستان" خوانده می شود، در قرن نوزدهم - یعنی دوران اوج گرفتن مدرنیته (مفاهیم علمی سیاست و جغرافیای سیاسی) به نام استان سلیمانیه جزو سر زمین "ممالک محروسه شاهنشاهی" ایران بود که در جنگ های دهه ۱۸۳۰ میان ایران وعثمانی دست به دست شده بود. در نتیجه وساطت دو ابرقدرت مداخله جوی آن دوران، یعنی روس و انگلیس، طرفین وارد مذاکراتی چهار جانبه شدند به منظور برقراری صلح: این چهار کشور پروژه ای را به پیشنهاد نماینده بریتانیا (انگلیس) مورد بحث قرار دادند تا سرزمین های مورد اختلاف دو طرف مشخص شده و بین دو طرف تقسیم شود و مرزهای دو کشور هم تعیین گردد.
نماینده ایران در کنفرانس یاد شده میرزا تقی خان امیر نظام جوان بود که بعدها لقب #امیرکبیر را از قاتل خود (ناصرالدین شاه قاجار) دریافت کرد. امیر کبیر در این کنفرانس طرح انگلیسی تقسیم سرزمین ها میان ایران و عثمانی را با کمترین بحثی پذیرفت و به موجب آن توافق، عهدنامه مرزی و سرزمینی ارزروم (معروف به #ارزروم_دوم) در سال ۱۸۴۷ به امضای نمایندگان چهار کشور رسید. به موجب متن این عهدنامه قرار شد استان ایرانی سلیمانیه به عثمانی تحویل داده شود و مرزهای دو کشور در ساحل ایرانی شط العرب قرار داده شود، در برابر صرف نظر کردن عثمانی از ادعا نسبت به محمره (خرمشهر) که آن هم در اختیار ایران بود.
امضای این عهد نامه مورد انتقاد گسترده همطرازان ایرانی امیرکبیر قرار گرفت در حالی که نمایندگان سیاسی بریتانیا در تهران و بوشهر (مرکز نمایندگی سیاسی بریتانیا در خلیج فارس) به شدت از آن قرارداد حمایت کرده و در برابر انتقاد همطرازان امیرکبیر در تهران، کار او را کار 💥"یک نابغه سیاسی ایرانی" قلمداد کردند که همین سان در تاریخ سیاسی نوشته مصدقی ها و توده ای ها(بعدا در تمام تاریخ های سیاسی نوشته شده ایرانی) نیز منعکس گردید.
کشور پادشاهی عراق که از سر هم کردن سه استان بغداد و بصره و موصل (استان سلیمانیه پیشین) در سال ۱۹۲۱ تشکیل شد، در نخستین کوتای بعثی در سال ۱۹۵۷ منحل گردید و کشور عراق "جمهوری" اعلام شد و در نتیجه کودتای دوم بعثی در سال ۱۹۶۸ حسن البکبر و معاون همه کاره اش صدام حسین به قدرت رسیدند. ... رژیم بعث صدام حسین در سال ۱۹۷۲ خودمختاری کردستان را در قانون اساسی آن رژیم گنجاند ولی هرگز بدان عمل نکرد تا این که در جریان بحران حمله عراق به کویت و پناه بردن مظلومانه (ولی برنامه ریزی شده) مردم بی دفاع کرد که در مبارزات مسلحانه صدام حسین قربانی جنگ شیمیایی وی شده و بکلی مشروعیت حاکمیت قانون اساسی عراق بر کردستان را زیر سوال برد، به کوهستان ها پناه بردند و وضعیتی دلخراش را پیش روی جهان بشری ترسیم کردند که در جریان حمله دسته جمعی متحدین ناتو به عراق و اشغال آن کشور، منطقه کردستان را ابتدا، بهشت امن safe haven برای کردان نامیدند و بعد خود مختاری کردستان را اعلام نمودند.


ادامه در کانال ژئوپولیتیک ایرانی
@irgeopolitics