اما و اگرهای همکاری نظامی ایران و روسیه (بخش دوم)

اما و اگرهای همکاری نظامی ایران و روسیه (بخش دوم)

اما آغاز همکاری ایران با روسیه در صحنه سوریه و گسترش آن به استفاده از قلمرو ایران توسط روسیه و نیز حضور بمب افکن های روسی در ایران را نیز می توان از چند منظر مورد بررسی قرار داد:

1- غربی ها و بسیاری از تحلیلگران داخلی "ائتلاف " ایران و روسیه عمدتا در سوریه را شکننده و مرتبط به نیازهای روسیه برای تعادل استراتژیک خود با آمریکا می دانند. نمی توان این نگرش را کلا منتفی دانست و این واقعیت در سیاست وجود دارد که هر کشور حول منافع ملی خود برنامه ریزی می نماید اما به نظر می رسد هر دو کشور ایران و روسیه افق دید بسیار بلندتری از این تحلیل برای خود متصور هستند و می توان این همکاری را محوری ترین تغییر در سیاست خارجی بعد از انقلاب ایران برای حضور جدی تر تمدنی در صحنه سیاسی جهان نامید.

2-ایران در طول سالهای بعد از انقلاب همواره خود را تنها در پیگیری اهدافش تصور می کرد و تنها منابع خودش بود که برای این سیاستها هزینه می شد. اما این بار همکاری کشوری را در کنار خود دارد که غیر از داشتن قدرت نظامی فوق العاده ظرفیت های بسیار ارزشمند بین المللی را نیز با خود دارد.

3-سیستم سیاسی ایران در واقع سیستمی بسیار پراگماتیست و واقع گراست. این سیستم به همراه اهداف متعالی اعلام شده در قانون اساسی خود می تواند نقش عمده ای برای مشکلات بین المللی ایفا نماید .

نکته ای نهایی اما واقعی :

حل مسئله سوریه در گرو حل مسئله حلب می باشد. همه بخوبی می دانیم که بمباران هوایی یعنی تلفات آوردن بر مردمی که هیچ سهمی در منازعات تمایلات سیاسی نداشته و چاره ای هم جز ماندن در منطقه جنگی ندارند. تاکنون نیروهای ایرانی و حزب الله فقط در درگیری های مستقیم با گروه ها نام خود را ثبت کرده بودند. بمباران توسط نیروی هوایی دولت سوریه و روسیه اجرا می شد. تصویر کودکی که از زیر آوار بمباران های اخیر بهت زده بیرون کشیده شد نباید با نام ایران عجین شود.

منبع: دیپلماسی ایرانی


بخش اول در👇👇

https://telegram.me/irgeopolitics/558

ژئوپولیتیک ایرانی
@irgeopolitics