🔵نگاهی به مشکلات طرح‌های انتقال آب

🔵نگاهی به مشکلات طرح‌های انتقال آب
🖊محمدرضا کرمی فرد (دانشجوی دکتری علوم سیاسی)


چند سالی است طرح‌های انتقال آب بین حوضه‌های مختلف آبریز مخصوصاً از زاگرس به استان‌های کویری با شدت بیشتری در دستور کار قرار گرفته است. این طرح‌ها با واکنش‌های متعدد و متنوعی از سوی نخبگان و عموم مردم خصوصاً در حوضه‌های آبریز مواجه شده است. این نوشته در پی توصیف ماجرا و پیامدهای ادامه سیاست انتقال آب است و در نهایت به ذکر چند نکته و راهکار خواهد پرداخت. نتیجه مسلم آن است که در صورت بی‌توجهی به خواست مردمان ساکن حوضه‌های آبریز، شکاف‌های منطقه‌ای و تبعات امنیتی مترتب بر آن مضاعف خواهد شد.
گرچه موضوع انتقال آب، مثل هر ابزار و فناوری مدرن دیگری به ذات واجد ارزش یا ضد ارزش تلقی نمی‌شود، ولی جای نگرانی است که شکاف‌های منطقه‌ای ازجمله احساس بی‌قدرتی و کاهش اعتمادبه‌نفس توده مردم استان‌های مبدأ در مقابل تمامیت‌خواهی منطقه و استان‌های صاحب‌نفوذ تعمیق و تشدید شود. گویی نگاه تمامیت‌خواهانه‌ای وجود دارد که می‌خواهد با اتکا به لابی‌های قدرت و مصلحت‌اندیشی‌های بخشی و ناحیه‌ای و نه ملی، با رانت‌های در اختیار بدون مانع و رادع طرح‌های خود را پیش ببرد و به قیمت نابودی بخشی از سرزمین دیگر، قرار است بخشی دیگر احیاء شود. تازه معلوم هم نیست که آیا این طرح‌ها اهداف گردانندگان آن را تأمین کند یا خیر. پیامد محتوم این‌گونه طرح‌ها از لحاظ اجتماعی و امنیتی، بدخیم شدن مسائل قومی در استان‌های مبدأ خواهد بود.
در سال‌های گذشته بسیاری از طرح‌های بزرگ عمرانی پیش از دریافت مجوز، آغاز به کار می‌کردند تا با ایجاد هزینه سنگین در پروژه و به بهانه هدررفت بودجه، امکان مخالفت با پروژه را از سازمان محیط‌زیست بگیرند. کما اینکه در بعضی از این پروژه‌ها چند سال از بعد از شروع‌به‌کار، مجوز زیست‌محیطی را با دستور صادر کرده‌اند .
چرا باید پرمصرف‌ترین صنایع ما مانند فولاد و آهن و لاستیک‌سازی در استان‌هایی استقرار یابند که با بیشترین اُفت سطح آب زیرزمینی در کشور مواجه‌اند؟ به‌جای بردن آب به صنایع دوردست در کویر آیا شایسته نیست که این صنایع در نزدیکی حوضه‌های آبریز مبدأ احداث شود. تمرکز کلیه صنایع آب‌بر در کویر و صرف مبالغ هنگفت برای انتقال آب با چه منطقی سازگار است؟

متن کامل این مقاله در لینک زیر👇👇👇
https://t.me/irgeopolitics/1866