نوشتههایی از همه جا درباره اقتصاد و اجتماع با تاکید بر رابطه قدرت و ثروت مسیر ارتباطی: @jafkheir
«هتل افسانهای لوکس کره شمالی: نماد فروپاشی خوداتکایی» (۲)
«هتل افسانهای لوکس کره شمالی: نماد فروپاشی خوداتکایی» (2)
برنامه ساخت هتلی بزرگ در کره شمالی به رقابتهای جنگ سرد بازمیگشت و واکنشی به تکمیل بزرگترین هتل جهان به نام وستین استامفورد هتل در سنگاپور در 1986 توسط شرکت کره جنوبی گروه سسانگ یونگ بود. این پروژه بخشی از تلاش گسترده پیونگ یانگ برای به تصویر کشیدن شهر بهعنوان مکانی پر رونق و مدرن بود تا به جذب گردشگران و سرمایهگذاران غربی کمک کند.
بررسیها نشان میدهد که کره شمالی 750 میلیون دلار یا حدود 2 درصد تولید ناخالص داخلی خود را صرف ساخت برجی کرد که بیش از یک پوسته خارجی ندارد و به دلیل مشکلات ساختاری و کیفیت ضعیف مصالح ناتمام مانده است. این میزان سرمایهگذاری برای چنین کشور فقیری یک تعهد و بار بسیار عظیم است. کافی است که برای مقایسه بدانیم 2 درصد تولید ناخالص داخلی آمریکا 220 میلیارد دلار میشود. گزارشگر بیبیسی آن را «یکی از بقایای جاهطلبیهای عقیم مانده دولت توتالیتر نامید.» بازرسان اتاق بازرگانی اتحادیه اروپا گزارش دادند که این سازه مرمتناپذیر است. یک مقاله در ایبیسی نیوز که در سال 2006 منتشر شد پرسید آیا کره شمالی مواد خام و انرژی کافی برای چنین پروژه گستردهای دارد.
کار ساخت هتل در سال 1992 متوقف شد و هیچ کس واقعا نمیداند به چه دلیل. برخی میگویند این توقف تنها دلیل مالی داشته است. اقتصاد کره شمالی از سال 1992 به بعد فاجعهآمیز بوده است و در قحطی گسترده و کمبود برق دست و پا میزند. برخی میگویند به دلیل اینکه کار ساخت با بتن نامرغوب انجام شده است، هرگز به معنی واقعی نمیتوان آنرا کامل کرد. اکنون شایع شده است که دولت کره شمالی در تلاش برای جذب سرمایه خارجی جهت پرداخت هزینههای بازسازی هتل است.
هتل ریوگیونگ مانند یک خفاش در دل شهر به خواب رفته است. زاویه 75 درجه برای دیوار بیرونی یک هتل زاویه کاملا اشتباهی است. وقتی به عبور از آسانسورهای کج در زیر پوسته شفاف و بدون پنجره آن فکر میکنید موهایتان سیخ می¬شود. اما بسیار خب، سلیقهها متفاوت است و ممکن است اینها برای کرهایها جذاب باشد. اما هنوز یک پرسش باقی است که چرا؟!
کره شمالی به اعمال کنترل و نظارت شدید بر گردشگران و بازدیدگنندگان شهرت دارد. هتل ریوگیونگ با گنجایش 3000 اتاق طراحی شده است، اما در هنگام ساخت آن در سال تنها به چند هزار نفر اجازه ورود به کشور داده میشد و تقریبا مقصد هیچ یک از آنها پیونگ یانگ نبوده است. حتی هم اکنون با افتتاح منطقه گردشگری کومگانگ سالانه تنها حدود 130 هزار نفر از کره شمالی بازدید میکنند. حتی اگر تعداد آنها را به هفتههای سال تقسیم کنیم و همه آنها بخواهند یک هفته را تمام در هتل ریوگیونگ بگذرانند هنوز هم ظرفیت هتل خالی خواهد ماند.
لکر هیچگونه تخصصی در روانشناسی کرهای ها نداشته باشیم اما تنها یک پاسخ قابل قبول وجود دارد. ساخت ریوگیونگ از غرور ملی سرچشمه گرفته است. دولت کره شمالی حتی قبل از اینکه عملیات گودبرداری را آغاز کند ریوگیونگ را در نقشه شهر جا داد و حتی روی تمبرها چاپ کرد. ریوگیونگ قرار بود به مظهر فضیلت و اعتماد به نفس کره شمالی تبدیل شود.
اکنون پیونگ یانگ از اینکه این هتل ناتمام همچنان در عکسها ظاهر میشود خجالتزده است. هیولایی کاملا خالی که حتی پنجره ندارد. همان احساس غرور ملی که در ساخت ریوگیونگ وجود داشت اکنون با جدیت برای انکار این ساختمان به کار میرود. مکان آن دیگر در نقشه شهر وجود ندارد. راهنماها ادعا میکنند که نمیدانند در کجا قرار دارد. هیچ کس در مورد آن صحبت نمیکند. این از آن حقایق سورئالیستی است. واقعیتی که نادیده گرفته میشود و همزمان از همه جای پیونگ یانگ قابل مشاهده است. از هر کجای شهر که بنگری این فیل سفید توخالی و بلندترین هتل جهان خط افق را شکافته است، اما شتر دیدی ندیدی! عبرت آموز است هتلی که قرار بود بنای یادبود برای ایدئولوژی خوداتکایی کره شمالی باشد در عمل به نماد فروپاشی حتمی خوداتکایی تبدیل شد.
https://telegram.me/jafar_kheirkhahan