کانال علم نجوم طبیعت بروز ترین اخبار رصدی کشور و اخبار نجومی... ارتباط و تبلیغ @nojom01 ادرس اینستاگرامی کانال yon.ir/R3oW7 با فقط عضو شدن در این کانال علمی به نیاز مندان کمک کنید در آینده ماهی یک ویدیو به اشتراک گذاشته میشه از شادی نیاز مند
به خاطر نزدیکی زیاد این دو ستاره به هم، ناحیهای کوچک، در حدود دو واحد نجومی، میانشان وجود دارد که در آن گردش مداری حالتی پایدار
به خاطر نزدیکی زیاد این دو ستاره به هم، ناحیهای کوچک، در حدود دو واحد نجومی، میانشان وجود دارد که در آن گردش مداری حالتی پایدار دارد و بنابراین احتمال وجود سیارات در آن هست. این فاصله کم همچنین باعث میشود که غولهای گازی نتوانند در آن شکل بگیرند. ناحیه «زیستپذیر» رجل قنطورس نیز در همین محدوده قرار گرفته و شرایط در آن بهگونهای است که وجود موجودات زنده در آن را نمیشود منتفی فرض کرد و پژوهشها و رصدهایی که تاکنون انجام شده هنوز موفق به یافتن سیارهای پیرامون این سامانه ستارهای نشده است اما شبیهسازیهای رایانهای نشان میدهد که احتمال وجود یک سیاره در فاصله ۱٫۱ واحد نجومی (۱۶۰ میلیون کیلومتری) ستاره آلفا قنطورس B، زیاد است و مدار چنین سیارهای میتواند دست کم در مدت ۲۵۰ میلیون سال پایدار بماند.
یک فیزیکدان تئوری آلمانی طرح جدیدی موسوم به "بادبانهای مغناطیسی" ارائه کرده است که میتواند برای تنظیم سرعت فضاپیماهای دوردست مورد استفاده قرار بگیرد.
در سال گذشته یک پروژه بزرگ برای سفرهای فضایی دوردست به رهبری استفن هاوکینگ فیزیکدان مطرح، مارک زاکربرگ موسس فیسبوک و یوری میلنر کارآفرین روسی آغاز شد و طرحهای متعددی برای ارسال فضاپیماهای کوچک به منظومههای ستارهای رونمایی شد.
در تکنیکهای تئوری مطرح شده در این پروژه، از نانوفضاپیماهایی استفاده میشود که میتوانند به سرعتهایی در حدود 20 درصد سرعت نور برسند و سفرهایی که چندین هزار سال طول میکشند در عرض چند دهه انجام دهند.
چالشی که در برابر این فضاپیماهای کوچک و فوق سریع وجود دارد این است که بدون سیستمهای ترمز کارآمد، متوقف کردن این فضاپیماها بسیار مشکل است و این نشان می دهد همانطور که سرعت بالا یک ضرورت برای انجام سریع سفرهای فضایی است به همان اندازه سیستم ترمز نیز اهمیت دارد.
در فضاپیمای سبکوزنی که در محیطی با چگالی فوقالعاده با سرعت بالای 60 هزار کیلومتر بر ثانیه حرکت میکند نیاز به سامانه ترمز قدرتمند بسیار تعیین کننده است.
"کلودیوس گراس"(Claudius Gros) استاد فیزیک آلمانی که در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت میکند در مقالهای به توضیح این موضوع پرداخته است که چطور میتوان با استفاده از بادبانهای مغناطیسی سرعت این فضاپیماهای نانویی را کنترل کرد.
این بادبانها از حلقه ابررسانایی ساخته میشود که میتواند تا شعاع 50 کیلومتر باز شده و حلقه عظیمی ایجاد کند که میدان مغناطیسی قدرتمندی در مرکز آن به وجود میآید و میتواند طبق قاعده دست راست در فیزیک نیرویی در خلاف جهت حرکت فضاپیما ایجاد کند و سرعت آن را کاهش دهد.
گراس معتقد است با وجود تراکم فوقالعاده پایین ذرات در این فضا، این روش همچنان کارآمد است و با اینکه چگالی ذرات در حدود 0.005 تا 0.1 ذره در سانتیمتر مکعب است، میتوان سرعت فضاپیما را کاهش داد و البته این کاهش به معنای رسیدن به سرعت 1000 کیلومتر بر ثانیه است که همچنان 50 برابر بیشتر از سرعت فضاپیمای "وویجر"(Voyager) است.
این طرح میتواند برای ارسال میکروارگانیسمهای زنده به سیارات دوردست نیز مورد استفاده قرار بگیرد تا با استفاده از بادبان مغناطیسی سرعت ورود فضاپیما به جو سیارات کاهش یافته و خطر کمتری میکروارگانیسمها را تهدید کند.
https://goo.gl/x5jo94
این مقاله در Physics Communications منتشر شد.