فرهاد قنبری:

فرهاد قنبری:
✍ اسلاوی ژیژک در یک مصاحبه می گوید «برای اینکه صدایت در گفتمان عمومی وزنی داشته باشد باید خود را به عنوان قربانی عرضه کرد. در امریکای از قرار معلوم بسیار آزاد این شیوه ی نمایش خود به عنوان قربانی، که به واسطه آن خود را به نفهمی میزنند، مدتها ست که وجود دارد»

این شیوه عرضه کردن خود به صورت قربانی همیشه ابزارهای مخوفی برای سرکوب و به حاشیه راندن صداهای مخالف ایجاد کرده است. باراک اوباما با اشغال چنین جایگاهی (قربانی به عنوان سیاه پوست) توانست به قدرت برسد. اتاق فکر سیاست خارجی آمریکا به علم به اشغال این جایگاه توسط رئیس جمهور توانستند تهاجمی ترین شکل سیاست خارجی خود را شکلی پذیرفته شده و در سکوت اذهان عمومی به اجرا بگذارند.
در دوران اوباما داعش شکل گرفت، عراق ، سوریه و یمن در یک سکوت بین المللی شدیدترین خشونت ها را تجربه کرد. سخت ترین و فلج کننده ترین تحریم ها علیه ایران به اجرا گذاشته شد به گونه ای که بسیاری از مردم برای پیدا کردن دارو یا تامین نیازهای اولیه به مشکل اساسی خوردند. در آمریکای جنوبی و شرق آسیا آمریکا سیاست مداخله گرایانه خود را بیش از پیش ادامه داد. در شرق اروپا به بحران و جنگ داخلی اوکراین دامن زد و.....
اتاق های فکر سیاست گذار در آمریکا قصد داشت پس از اوباما یک جایگاه قربانی دیگر (این بار جایگاه زن ،هیلاری کلینتون) را به قدرت برسانند تا همان سیاست های خود را با مانور بر روی رئیس جمهور زن ادامه دهند اما انتخاب نابهنگام ترامپ برنامه های آنها را به هم ریخت به گونه ای که با تلاش بسیار سعی در مهار کردن او دارند و تئورسین های نزدیک او را یک به یک از او دور کرده و سیاست خارجی غالب آمریکا را به او فهماندند.
البته اشغال این جایگاه قربانی و به کرسی نشاندن خود از طریق آن فقط مختص آمریکا نبوده و نیست. اسرائیل دهه هاست با نشاندن خود در جایگاه قربانی هولوکاست یا قربانی تهدیدهای ایران، خشن ترین و غیر انسانی ترین سیاست های خود را در قبال مردم فلسطین دنبال کرده است.
در حوزه فعالیت های سیاسی و حزبی نیز گاهی افرادی که زندان رفته یا آسیب دیده اند با اشغال جایگاه قربانی (به عنوان کسی که هزینه داده است) سیاست و تفکرات سطحی و غلط خود را اشاعه داده و با استفاده از مشروعیت بخشی این جایگاه خود را تبرئه کرده اند.

آسیب دیده گان جنگ ها، سیاه پوستان، زنان، اقلیت های دینی و زبانی و امثالهم هر کدام به فراخور خود جایگاه قربانی را اشغال می کنند.
جایگاهی که در هر صورت حق به آنها داده می شود و فریادهایشان به عنوان فریاد مشروع و به حق به رسمیت شناخته می شود، فریادهایی که گاها رگه هایی از خود برتر بینی، نژاد پرستی ،فرقه گرایی و خشونت طلبی را به نمایش می گذارد.
telegram.me/kharmagaas