‍ فرهاد قنبری:

‍ فرهاد قنبری:
✍ طبیب و پرستار کلمات مقدسی هستند که در طول تاریخ احترام بسیار زیادی در بین عامه مردم داشته اند، به گونه ای که در میان شاعران و ادیبان نیز بسیار این دو واژه مورد استفاده قرار گرفته است.

اما متاسفانه با گذشت سالها و قرن ها و سلطه سرمایه داری و تکنولوژی در تمام شئون و مناسبات اجتماعی انسانها، طبیب و پرستار هم دچار تغییر معنایی و کارکرد شده است. دیگر طبیب به بیماران خود نه به عنوان کسی که «تن اش به ناز طبیبان» نیازمند است، بلکه به عنوان مشتری نگاه می کند.
دیگر پرستار کسی نیست که از جسم رنجور و درد کشیده بیمار پرستاری و مراقبت کنه بلکه کارمندی است که به اقتضای رتبه کنکور یا میزان درآمد این شغل را انتخاب کرده و هدفش صرفا پر کردن ساعت کاری و دریافت حقوق و نهایتا غر زدن با همکاران و برگشت به امورات روزمره شخصی خود است.

اغلب پرستاران در برخورد با بیماران به شدت عصبی، بی حوصله و پرخاشگر هستند، به گونه ای که در اولین مواجه با عجز و زاری بیماران با عصبانیت شدید با آنها برخورد کرده و با آمپولی و مسکنی نه سعی در تسکین بلکه (خاموش)کردن آنها می نمایند

این کودک از بیماری بسیار خاص پوستی رنج می برد که نیاز به مراقبت بسیار ویژه ای دارد. اما او پس از عمل جراحی در
مرکز طبی کودکان (جنب بیمارستان امام خمینی) توسط تیم دندانپزشکی و بیهوشی و عدم مراقبت صحیح و بی مسئولیتی پرسنل و پرستاران به این شکل و روز افتاده است.
وقتی هم به رفتار زشت و غیر مسئولانه آنها اعتراض صورت می گیرد طبق معمول با این پاسخ تکراری :همینه که هست و هر جا که دلت میخاد برو شکایت کن مواجه می شوند......
telegram.me/kharmagaas