فرهاد قنبری:

فرهاد قنبری:
سیاست ورزی در دو کشور همسایه ایران که در در پانزده سال گذشته توسط آمریکا اشغال شده اند حکایت جالبی دارد.
در عراق پس از سقوط صدام و افغانستان پس از اشغال توسط آمریکا، مدام شاهد ظهور چهره هایی بوده ایم که یک روزه به راس قدرت رسیده و با همان سرعت هم از صحنه سیاسی محو شده اند.
این افراد دست چین شده از سوی کشورهای خارجی گاها به برخی علت موضع گیری های عجیب و غریب، نشان داده اند که هیچ اراده و توان تصمیم گیری مستقلی ندارند و مدام توسط این کشور و آن کشور به گروگان گرفته می شوند.

ائتلاف هایی از قبیل ائتلاف شیعیان افراطی (که روز عاشورا قمه می زنند و با سنی ها در جدال دائمی به سر می برند ) با کمونیست ها شاید فقط در کشوری مانند عراق قابل مشاهده باشد.
یا سیاست مدارانی که یک روز پشت تریبون ایران را برادر و دوست خود خطاب می کنند و روزی دیگر با پادشاه عربستان سر میز شام می نشینند.

در آخرین مورد این موضع گیری های عجیب حیدر العبادی نخست وزیر عراق گفته است: "مخالف وضع تحریم علیه ایران هستیم اما به خاطر حمایت از ملت عراق به این تحریم‌ها پایبند خواهیم بود". این موضع گیری العبادی موضعی است که به نظر برای منافع شخصی و سهم خواهی بیشتر خود از آینده سیاسی عراق گرفته شده است تا موضعی که منافع کشور عراق را در نظر گرفته باشد.
حیدر العبادی پی برده است که در حیات سیاسی خود دیگر حمایت ایران را پشت سر خود نخواهد داشت و احتمالا این موضع را از سر قهر اتخاذ کرده است ( چیزی شبیه نگاه خاله بازی به سیاست)
العبادی و سایر مقامات عراقی خوب می دانند که اگر هنوز عراق و دولتی به نام دولت عراق وجود دارد به خاطر حضور، ایستادگی و حمایت ایران بود که در سخت ترین روزها و در دو قدمی حضور داعش در بغداد به دادشان رسید، و به این نکته هم اشراف کامل دارند که هنوز برای بقای خود به عنوان یک کشور و دولت به حمایت کامل ایران نیازمندند ( آنها فقط کافیست همه پرسی خودمختاری کردستان عراق و نقش ایران در عقیم شدن نقشه بارزانی برای تجزیه عراق را به خاطر آورند)

اما خوپ ..واقعیت این است که امثال العبادی سیاست مدار نیستند و برای منافع شخصی خود هر سخنی را می گویند و هر موضعی را اتخاذ می کنند...
@kharmagaas