فرهاد قنبری:

فرهاد قنبری:
دو بلایی که ایرانیان باستان از آن به شدت هراس داشته و در نیایش ها و آیین های دینی خود از اهورمزاد طلب می کردند که از شر آنها در امان بمانند خشکسالی و دروغگویی بوده است.
ایرانیان باستان به نیکی دریافته بودند که هیچ شر و بلایی مانند این دو اتفاق ناخوشایند نمی تواند ریشه های یک اجتماع را مانند موریانه ای از درون تهی کرده و آن را بر زمین بیفکند.

متاسفانه جامعه امروز ما از هیچ بدبختی و آسیبی به اندازه این دو (خشکسالی و دروغ) در رنج و عذاب نیست.

سالهاست که آسمان (به واسطه بی توجهی به محیط زیست) نسبت به جامعه ما دل خوشی نشان نمی دهد و دریاچه ها ، رودها و دشت ها در حال تبدیل شدن به بیابان هستند.

در زمینه دروغگویی شرایط جامعه به مراتب وخیم تر است.
ایرانیان باستان آنقدر بر دروغگویی حساسیت داشته اند که فرد دروغگو را لایق زندگی کردن نمی دانسته اند.
آنها افراد مختلف را تایید صداقت گفتارهایشان مجبور به «سوگند» خوردن می کرده اند.
(سوگند به همران فعل خوردن به کار می رود. منشأش آن است که در گذشته سوگند یا سئوکند به معنای گوگرد است. در دوران باستان یکی از روشهای نهایی اثبات اتهام متهمان، خوراندن گوگرد به آنان بوده‌است. چنانچه متهم بعد از خوردن گوگرد یا همان سوگند زنده می‌ماند، حکم به برائتش می‌دادند و در صورت مرگ وی به معنای دروغگویی او شمرده می‌شده‌است. اصطلاح سوگند خوردن که تأکید شخص بر صحت گفته‌هایش است، در اصل از همین آیین گرفته شده‌است)

به همین دو اتفاق ورزشی در چند روز گذشته نگاه کنیم، ورزشکار خود را در میادین بین المللی امر به باخت می کنیم و سپس با هزار دروغ می خواهیم به جهانیان بقبولانیم که او خود باخته است، به مربی مرد ورزشکار یک کشور دستور پوشیدن روسری می دهیم و وقتی میبینیم لو رفت به کل کتمان کرده و آن حرکت را ابتکار فردی او توصیف کرده و خود را تبرئه می کنیم.
این میزان دروغ از سوی بالاترین مراجع تصمیم گیری ورزشی است که خود قرار بود نماد آموزش اخلاق و جوانمردی به جوانان و ورزشکاران باشند.

در سطوح دیگر مدیریتی کشور نیز اوضاع بهتر از عرصه ورزشی نیست.
دروغ گویی چنان عادی و رایج شده است که مقامات سابق و فعلی کشور مدام یکدیگر را در تریبون های مختلف به دروغگویی و عدم صداقت متهم می کنند......

telegram.me/kharmagaas