📢نگاهی به ادبیات کارگری به مناسبت روزجهانی کارگر

📢نگاهی به ادبیات کارگری به مناسبت روزجهانی کارگر
@matikandastan

کمیل انتظاری: ◀ادبيات کارگري قرار نيست در دايره تنگ ادبيات مارکسيستي باقي بماند. زماني که نويسنده اي داستان کارگران کارخانه و کارگاه و امور خدماتي امروزي مانند رانندگي، پرستاري و… را روايت مي کند درواقع اثري خلق کرده که در حيطه ادبيات کارگري قرار مي گيرد.

◀در اروپا و آمريکا از همان قرن ۱٩ آثاري درباره زندگي کارگران به رشته تحرير درآمد. کساني چون چارلز ديکنز زندگي مشقت بار کارگران را به تصوير کشيدند. در آثار کساني چون ويکتور هوگو يا مارک تواين نيز کارگران حال و روز خوبي ندارند و با کمترين امکانات ممکن زندگي مي کنند. اما بهترين آثار ادبيات کارگري در اواخر قرن ۱٩ و اوايل قرن٢۰ به نگارش درآمدند. اميل زولا از نويسندگان برجسته فرانسه، «ژرمينال» را منتشر کرد. اميل زولا براي روايت زندگي معدنچيان مدتي در ميان آنها زندگي کرد. جان اشتاينبک آمريکايي «خوشه هاي خشم» را به رشته تحرير درآورد. اشتاينبک هم کار با کارگراني که در مزارع کشاورزي کار مي کردند را تجربه کرد. در شوروي هم آثار زيادي قبل و بعد از انقلاب اکتبر در حوزه ادبيات کارگري چاپ شد، اما «مادر» اثر ماکسيم گورکي در جايگاه بالاتري قرار دارد. در اين داستان، گورکي زندگي و مبارزات يک زن کارگر و پسرش را به تصوير مي کشد.

◀در ایران باید ادبیات کارگری را به دو بخش تقسیم کرد؛ نظم و نثر. نخست اشعار شاعرانی چون ابوالقاسم لاهوتی، فرخی یزدی، احمد شاملو و … و سپس آثار نویسندگانی چون بزرگ علوی، احمد محمود، علی اشرف درویشیان و … . البته بیشتر نویسندگان ایرانی به گونه ای زندگی کارگران را به تصویر کشیده اند؛ برای مثال، صادق هدایت در داستان «فردا»، بزرگ علوی در داستان «خائن» و جلال آل احمد در رمان «از رنجی که می بریم» کار و زندگی و مبارزات کارگران را توصیف کرده اند . (منبع : آتیه نو)
@matikandastan