به روایت دکتر عباس پژمان ….. اولیس؛ جیمز جویس …✏توضیح

@matikandastan
📜بله
اولیس به روایت دکتر عباس پژمان

... در آن زمان که من دختر بودم و گلی در کوهستان بله آن وقت که گلِ سرخ به موهام می زدم مثلِ دخترهای اَنْدُلُس که به موهاشان گل می زدند یا گلِ سرخ خواهم زد و او مرا پایِ دیوارِ مغربی ها بوسم کرد و من هم مثلِ او با خودم گفتم یکی دیگر و با چشم هام ازش خواستم که یکی دیگر هم بخواد و آن وقت او ازم خواست بله آیا بله را می گویم ای گلِ کوهستانِ من و من اول دستام را انداختم گردنش بله بعد او را به خودم فشردم تا بتواند تنِ خوش بویم را حس کند و قلبش که انگار داشت از سینه اش بیرون می زد و بله گفتم بله باشد بله.
اولیس؛ جیمز جویس


✏توضیح

اولیس، رُمانِ جیمز جویس، با منولوگ یا تک گوییِ مشهورِ مالی بلوم تمام می شود، و این سطرها سطرهای پایانیِ آن منولوگ یا رمان است. مالی بلوم، شخصیتِ زنِ آن رمان، در کنارِ شوهرش لئوپولد بلوم خوابیده است و عشق های دورانِ جوانی اش به یادش می آید. در این سطرها او صحنۀ خواستگاریِ شوهرش بلوم از او و «بله» گفتنِ خودش به بلوم را به یادش می آرد. جیمز جویس خواسته است این فکرهایی را که از سرِ مالی می گذرد درست به همان صورت که فکرها از ذهن می گذرند روی کاغذ بیاورد. حتی بدون استفاده از نقطه یا ویرگول یا هر نوع علائمِ سجاوندیِ دیگر.

یا گل سرخ خواهم زد- قسمتی از ترانه ای است که یکدفعه، وسطِ فکرهایِ دیگر، به یادش می آید: گلِ سفید به موهام خواهم زد یا گلِ سرخ خواهم زد...

گلِ کوهستانِ من- این را مرد گفته که از ذهنِ زن می گذرد. ٢ تیر ١٣٩۵

@matikandastan