درویشی را شاگردی بود برای او درویزه میکرد. روزی از حاصل درویزه او را طعامی آورد و آن درویش بخورد

درویشی را شاگردی بود برای او درویزه میکرد.روزی از حاصل درویزه او را طعامی آورد و آن درویش بخورد.شب محتلم شد.گفت این طعام را از کجا آوردی.شاگرد گفت والله من بیست سال است که محتلم نشده ام.
درویش را احتراز می باید کردن و لقمه ی هر کسی را نباید خوردن که درویش لطیف است در او اثر می کند چیزها همچنانک در جامه پاک سپید اندکی سیاهی ظاهر شود اما بر جامه سیاه که چندین سال از چرک سیاه ورنگ سپیدی ازو گردیده باشد.اگر هزارگون چرک و چربش بچکد بر خلق ظاهر نگردد.

فیه ما فیه
مولوی
@writtttting