آمیزه‌ای صمیمی و نو از روخوانی و اجرا. ستاره جاوید

آمیزه ای صمیمی و نو از روخوانی و اجرا
در نقد چهارگانه "سیروس ابراهیم زاده" در خانه موزه استاد عزت الله انتظامی؛
ستاره جاوید
چهار گانه مدرن، کوتاه، مختصر و مفید سیروس ابراهیم زاده با نامهای "عدو"، "آشنایی"، "چگونه عشق به خانه ما بازگشت" و "آرامشگاه" (Resting Place) با هدف خلق خلاقیت و تفکر در مخاطب به مدت سه شب در خانه موزه استاد عزت الله انتظامی به روی صحنه رفت و روخوانی شد.
"آشنایی" عنوان اتفاقی است که مخاطبان را به خانه موزه کشانده و به روخوانی نمایشنامه های کوتاه سیروس ابراهیم زاده اختصاص دارد. آنچه نمایشنامه خوانی یا به تعبیر ابراهیم زاده روخوانی گروه تیاتر پاییزه را از دیگر نمایشنامه خوانی ها متمایز میکند؛ شیوه نگاه ابراهیم زاده به اتفاقی است به نام "نمایشنامه خوانی".
اجراهایی ساده، مینی مال، صمیمی و آن قدر واقعی که در قالب متن های دراماتیک کوتاه ۱۵ دقیقه ای دنیایی حرف و کلام بی کلام را به جان مخاطب منتقل می کنند و بی هیچ ادعایی کنار می ایستند و اجازه می دهند که مخاطب پنجره را باز کند و در کنار نمایش، سری هم به دنیای ادبیات بزنند و از دریچه ادبیات، به اجرا و نمایش بنگرد. چیزی که در اجرای ابراهیم زاده وزن سنگین تری دارد ادبیات خودنمایی می کند که اتفاقا خیلی هم توی ذوق نمی زند و به روند بهتر اجرا شدن کار کمک کرده است. در "آشنایی" هر متن توسط یک زوج اجرا و روخوانی می شود و بعد از اتمام متن و پایان رسالت نمایشنامه خوانان، متن بعدی آغاز میشود و دو نفر بعدی در قالب یک زوج، نقش ها را میخوانند و هر جا لازم باشد با حرکات نمایشی حساب شده و از پیش طراحی شده، ضربه شصت نهایی را به تماشاگر وارد کرده و او را خیلی خوب با خود همراه می سازد.
ایراهیم زاده در این اجرا که در قالب چار اپیزود مقابل چشمان تماشاگر خلق میشود، کوشیده با تلفیقی از روخوانی و نمایش، به تکنیک جدید و بداهه ای در نمایشنامه خوانی دست یابد. در واقع مخاطب در مدت یک ساعت شاهد خلق چهار متن ذر قالب چهار اجرای متفاوت است. مینی مالیسم موجود در طراحی صحنه و استفاده از دو تک نوازی گیتار و سه تار و پارادوکس میان سازی مدرن و سازی سنتی، بر زیبایی و اثرگذاری اجرا می افزاید.
ابراهیم زاده را اساسا هنرمندی با ذهن مدرن، نوگرا و باتکاپو می شناسند. در کارگاه های آموزشی او تکیه اصلی بر خلاقیت هنرمند یا هنرجو قرار داده میشود و آنچه در این روخوانی هم شاهد هستیم تداوم همین نگاه و اولویت بندی او در نحوه اجراست. در تازه ترین خلق ابراهیم زاده، سعی شده مخاطب بدون در دست داشنن متن با ادبیات آشتی کند و مخاطب در خلاقیتی که مقابل چشمانش اجرا میشود حضور فعال داشته باشد.
در حقیقت ابراهیم زاده کوشیده به دور از قوانین و قواعد منجمد تیاتری و نمایشی، قرایت خاص خود را از متن هایی که نوشته داشته باشد و دراین مسیر تصمیم نهایی را به عهده مخاطب وانهاده است. در اجرای پویا و داینامیک او، مخاطب یک تماشاگر صرف و منفعل نیست. در داینامیک واژه ها، حرکتها، کلامها و حتی میزانسن های آگاهانه ای که طراحی شده، مخاطب ذرگیر جریان مقابل چشمان خود است و همراه با تک تک اتفاق هایی که می بیند و از یک اپیزود به اپیزود دیگر، نرم و بیصدا پرتاب میشود، خودش را می بیند و دنیای خودش را.
در اصل می توان نوشت خلاقیت و بداهه ای که توسط گروه سعی شده برای مخاطبان تجسم شود خود به یک شخصیت مستقل و بیمارگون از منظر نمایش و اجرا تبدیل شده و مثل تبی، مخاطب را دربرمیگیرد.
ابراهیم زاده در خوانش خود، مقررات بداهه ای ایجاد کرده که مخاطب دست خودش را در خیال پردازی باز ببیند و پرنده تخیل خود را آزادانه در هوای مقابل صحنه به پرواز درآورد و بی آنکه تحت تاثیر برداشت نویسنده - سیروس ابراهیم زاده - یا حتی کارگردان - سیروس ابراهیم زاده - باشد خودش پایان کار و داستان را رقم بزند و آنچه مشاهده میکند تنها بهانه و دریچه ای باشد برای آموختن خلاقیت و تفکر آزاد. او هیچ ادعایی هم برای نشان دادن ایده آلی کلیشه ای و تحمیل شده از این خلاقیت و تعالی آن ندارد و بی هیچ ادعای اگزجره شده ای می کوشد جریان سیال ارتباط دو سویه میان تماشاچی و بازیگر را حفظ کند و شکل گیری این ارتباط را به هر دو سو آموزش دهد. در نگاه ابراهیم زاده، دست تماشاگر و بازیگر برای خلاقیت و پرواز در قلمرو تخیل باز است

ستاره جاوید
روزنامه ایران/ دوشنبه ۵ بهمن ۹۴/ صفحه آخر/ شماره ۶۱۳۴
iran-newspaper.com/newspaper/page/6134/24/113764/0

@SETAREH_JAVID
@absurdmindsmedia