زنان داستان نویس ایرانی

زنان داستان نویس ایرانی

از زمان نوشتن مجموعه داستان کوتاه “آتش خاموش” توسط سیمین دانشور در سال 1327 خورشیدی که نخستین مجموعه داستانی است که به قلم یک زن ایرانی چاپ شده تا امروز شصت و هفت سال گذشته است. در این مدت داستان نویسی توسط زنان ایرانی هم از لحاظ کمیت و هم از لحاظ کیفیت رشد غیرقابل تصوری داشته است.

باید توجه داشت که از آغاز دوران مشروطیت به این طرف، پژوهشگران و روشنفکران در رابطه با آموزش زنان و فعالیت های ادبی آنان کوشش و ممارست زیادی داشته اند. نتایج این فعالیت ها تا امروز، تولید و انتشار آثار فراوانی از شعر، داستان و نمایشنامه توسط نویسندگان و شاعران زن است. این موضوع بویژه در دو دهه اخیر آن چنان قابل توجه و بررسی است که بسیاری از محققان از شکل گیری ادبیاتی جدید با ویژگی ها و ساختاری متفاوت با ادبیات مردان، تحت عنوان ادبیات زنانه در ایران، سخن می گویند.

شکوفایی ادبیات زنانه در ایران پس از وقوع انقلاب و افزایش نقش زنان در جامعه موجب شد که هم بر تعداد زنان نویسنده افزوده شود و هم بر آفرینش آثار داستانی خلاق و هنرمندانه. موضوعی که نشان دهنده آگاهی جامعه زنان از مسائل و مناسبات اجتماعی آنان است. این ویژگی هم زمان با مطرح شدن برخی اندیشه های زن محور در سطح جهانی مانند فمینیسم، رشد و تعالی پیدا کرد. چنان که آثار نویسندگانی چون شهرنوش پارسی پور و منیرو روانی پور این دگرگونی ها را به خوبی نشان می دهند.

اگر بخواهیم آثار ارزشمند سال های اخیر از نویسندگان زن ایرانی را نام ببریم، قطعاً ده کتاب زیر در این مجموعه قرار می گیرند.

سووشون از سیمین دانشور، “خواب زمستانی” از گلی ترقی، “کنیزو” از منیرو روانی پور، “زنان بدون مردان” از شهرنوش پارسی پور، “خانه ادریسی ها” از غزاله علیزاده، “انگار گفته بودی لیلی” از سپیده شاملو، “پرنده من” از فریبا وفی، “آفتاب مهتاب” از شیوا ارسطویی، “عادت می کنیم” از زویا پیرزاد و “از شیطان آموخت و سوزاند” از فرخنده آقایی.

#دوشنبه#شهروند#حسن_گل_محمدی