⚜بهشت گردویی خراسان، روستای درخت جوز

⚜بهشت گردویی خراسان ، روستای درخت جوز

درخت جوز ، از روستاهای کهن شهرستان نیشابور می‌باشد که در 55 کیلومتری شمال غربی شهرنیشابور واقع گردیده‌است .از نیشابور برای رسیدن به درخت جوز باید به سمت شهرستان فیروزه حرکت نمود و از سه راهی قوچان و میدان فیروزه به سمت سه راهی شهر بار رفت و سپس از مسیر روستاهای خانلق و دامنجان گذشت و مسیر شهر بار را ادامه داد ، در ابتدای روستای اریه ، جاده 5 کیلومتری و خاکی از جاده آسفالته شهر بار جدا می شود که شما را به روستای درخت جوز می رساند.
در لهجه محلی نیشابور به گردو ، جوز گفته می شود و به دلیل وجود درختان زیاد گردو در این دره سرسبز ، روستا را به نام درخت جوز (derakht javz) نام گذاری کرده اند.
نزدیک ترین روستا به آن روستای اریه در شمال غربی و سپس روستای طاغان در جنوب غربی است.روستا در داخل دره و کوهستان و حاشیه رودخانه قرار گرفته و در جهات دیگر جغرافیای همسایه ای ندارد. فاصله آن از شهر بار حدود 8 کیلومتر است.
روستا در عرض جغرافیایی 36 درجه و 26 دقیقه شمالی و طول جغرافیایی 58 درجه و 44 دقیقه شرقی و در ارتفاع 1750 متری از سطح دریای آزاد قرار گرفته است.
رودخانه طاغان که از شعبات اصلی رودخانه بار است از دامنه های غربی قله بینالود سرچشمه می گیرد و اولین روستایی که به آن می رسد ، روستای درخت جوز است و اگر چه در محل به نام رودخانه درخت جوز شناخته می شود ، اما در سازمان آب منطقه ای خراسان این رودخانه به نام رسمی طاغان شناخته می شود و ایستگاه هیدرومتری (آب نگاری) آن در کنار امامزاده عبدالقهار (ع) روستای طاغان قرار دارد.
رودخانه طاغان از غرب قله بینالود و در فاصله 10 کیلومتری درخت جوز سرچشمه می گیرد و در مسیر خود شعبه مهمی را از سمت شمال دریافت می کند .این شعبه حدود 5 کیلومتر از سرچشمه تا محل اتصال به رود طاغان فاصله دارد.این رود پس از عبور از روستای درخت جوز به روستای طاغان می رسد. فاصله بین درخت جوز تا طاغان از مسیر رودخانه حدود 6 کیلومتر می باشد. سه کیلومتر پس از روستای طاغان ، رودخانه در شمال روستای چهار باغ به رودخانه بزرگ بار می پیوندد.رودخانه طاغان و رودخانه بار پس از ادغام و اتصال به هم از روستای چهارباغ، 45 کیلومتر را طی نموده و جنوب روستای کفکی به کال شور نیشابور می پیوندد.
روستا دارای دو بافت قدیم و جدید می باشد.بافت قدیم به دلیل فرسودگی تقریبا خالی از سکنه شده و منازل جدید ساخته شده توسط بنیاد مسکن در ابتدای روستا بافت جدید را تشکیل می دهد و ساکنین روستا در این محله ساکنند.جمعیت روستا در فصل بهار و تابستان که وضعیت آب و هوایی خوب است ، افزایش چشمگیری می یابد.
بر اساس آمار سرشماری سال 1390 مرکز امار ایران ، جمعیت روستا 126 نفر در قالب 36 خانوار اعلام شده است.
یکی از روستاهای ییلاقی شهرستان نیشابور در دامنه های جنوبی رشته کوه بینالود و غرب قله بینالود می‌باشد . شغل اصلی مردم آن کشاورزی و دامداری می‌باشد.مردم آن کرد و فارس می‌باشند که در گذشته گویش اکثریت آنها کردی بوده‌است ولی نسل امروزی به زبان فارسی تکلم می‌نمایند.
این روستا یکی از مناطق بکر استان در زمینه گردشگری می‌باشد که هر ساله در فصول گرم پذیرای خیل عظیمی از دوستاران طبیعت می‌باشد. روزهای تعطیل اوج ورود گردشگران از شهرستان های نیشابور ، فیروزه و سایر شهرستان های استان به درخت جوز ، این بهشت گردویی خراسان است.
از محصولات اصلی این روستا می‌توان گردو، سیب، هلو، آلو، گلابی و ...را نام برد که در میان آنها گردوی این روستا شهره خاص و عام در شهرستان نیشابور می‌باشد.
از مناطق دیدنی این روستا درخت چنار مشرف به چشمه با قطری حدود 9 متر، غار سر نی، هونی، و ارتفاعات بینالود است.پایین بودن سطح اساس رودخانه و واقع شدن زمینهای کشاورزی در بالادست باعث محدودیت کشاورزی این روستا گردیده که همین امر باعث مهاجرت قشر جوان این روستا به شهرهای اطراف گردیده‌ است.
ضمناً این روستا یکی از روستاهای نادر شهرستان در امر تحصیل می‌باشد که قشر تحصیل کرده آن اکنون در پستهای مهمی در کشور و خارج از کشور در حال خدمت می‌باشند.
از حیوانات و پرندگانی که در محدوده این روستا زندگی می‌نمایند می‌توان پلنگ، یوز پلنگ، گرگ، شغال، روباه، گراز، قوچ و میش اوریال و از پرندگان عقاب، کبک، تیهو و ... را نام برد.


🆔 @oralhistori