🔴زبان فارسی در شبه قاره؛

🔴زبان فارسی در شبه قاره؛

در تمام شبه قاره هند زبان فارسی کم و بیش رایج بوده است اما بنگال و دهلی و پاکستان جایگاه ویژه ای داشته است کشور ایران آن‌چنان برای ملت بنگلادش (پاکستان شرقی) شناخته شده است که یکی از افتخارات آنان نسبت دادن خود به اصالت ایرانی است.

در اکثر خانه‌های مردم بنگلادش دیوانی از سعدی، حافظ و مولوی یا ترجمه این کتاب‌ها به زبان بنگالی یافت می‌شود و بیشتر پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های آنان توانایی سخن گفتن به زبان فارسی را دارند. هنوز هم در مدارس قومی یا دینی این کشور که در کنار مدارس ملی به امر آموزش می‌پردازند، دروس فارسی ازجمله گلستان سعدی آموزش داده می‌شود.

زبان فارسی بیش از 600 سال (1203-1837 میلادی) زبان رسمی دولت بنگال بزرگ بوده است و بطوریکه که «سرزمین بنگال اولین قسمت از شبه‌قاره هند بود که تعلیم و تعلم در انجا به زبان فارسی شروع شد».

اولین مجله فارسی در انجا چاپ شد و کتاب‌ها و مطبوعات در این کشور به زبان فارسی خوانده و نوشته شده است مانند روزنامة فارسی سلطانول (Sultanul) و دوربین (Durbeen) که به‌طور منظم در کلکته به چاپ می‌رسیده است. در اواسط قرن هفدهم میلادی، زبان فارسی در سرزمین بنگال تا آنجا نفوذ و رشد پیدا کرده بود که در بیشتر اشعار، منظومه‌ها و داستان‌های بنگالی، واژه‌های فارسی به كار می‌رفت. تا پایان این قرن و در خلال قرن هجدهم و نوزدهم، پیوند زبان فارسی با بنگالی روزبه‌روز افزایش یافت و درنتیجه این آمیختگی و پیوند ادبیاتی به نام «ادبیات پوتهی» به وجود آمد. ادبیات پوتهی آمیزه‌ای است از لغات بنگلا، عربی، اردو و فارسی و نویسندگان و شاعران آن مسلمان هستند.

حدود بیست هزار واژۀ فارسی در زبان بنگالی وجود دارد و بسیاری از کلمات عربی که ریشه فارسی دارند و معرب از فارسی اند . برخی از این واژه‌ها هنوز به کار می‌رود از جمله : پادشاه، نان، پنیر، گوشت، کباب، روزه، انگور، انار، جارو، چاقو، مرغ، بالش، تشک، پای‌جامه، قیچی، دیوار، چهره، سینه، ران، گرم، نرم، محله، نماز، خدا، خداحافظ، جنازه، نماز جنازه، شب برات (شب نیمه شعبان)، میلاد محفل (مجلس ختم)، زیره، شاهی زیره (زیره سیاه)، کشمش، شامی‌کباب (شامی)، بادام، پسته، تندور (تنور)، سیخ کباب (نوعی کباب‌کوبیده)، قل‌خوانی (مجلس قرآن‌خوانی برای اموات)، مزار، قبر، یک، دو، چهار، پنج، نه، ده، دوا، پیر. همچنین نام برخی از اماکن مثل محله‌های بزرگ و معروفی مانند گلشن، گلستان، شاه‌باغ در کنار اسامی مشترکی چون جهان‌آرا، فرزانه، منیژه، نورجهان، افروز، نسرین، مه‌جبین، سنجیده، شرمینه، ستاره، ناهید، فردین، سهیل، شمیم، شهریار، همایون، فردوس، سهراب، پرویز، عالم‌گیر، جهانگیر . برگرفته از کتاب سنگ نوشته های پارسی بر بناهای فاخر هند.

〰〰〰〰〰〰〰〰

🖊 پارسی را درست بیاموزیم

https://t.me/joinchat/AAAAAEGB2GsvoJEB5fYvVw
🌷🌷🌺🌺🌷🌷