مشارکت سیاسی بی قاعده در ایران. لقمان قنبری

مشارکت سیاسی بی قاعده در ایران
لقمان قنبری

اصولا هر اقدام سیاسی نظیر مشارکت سیاسی و یا مشارکت در راهپیمایی باید مستلزم دو گونه تصميم باشد. ‌تصميم نخست درباره اقدام كردن يا اقدام نكردن، و تصميم دوم درباره جهت اين اقدام است. براي مثال افراد نباید صرفاً ‌تصميم بگیرند در یک راهپیمایی و یا انتخابات ریاست جمهوری شرکت بکنند یا نکنند بلكه باید درباره اينكه به چه دلیل منطقی باید اقدام به مشارکت کنند یا نکنند نیز تصميم بگيرند یعنی باید مشارکت اقدامی جهت دار باشد. اين يك قاعده است که این قاعده متاسفانه در جامعه ایران هنوز شکل نگرفته است. این بدین معنی که تصمیم بیشتر شرکت کنندگان برای مشارکت در جامعه ایران خالی از جهت است و دليل آن هم به مسئله ای بنام عوامل تحریک کننده خارجی در برساخته کردن ذهن و فکر مشارکت کننده بر می گردد. این عوامل تحریک کننده مجال شکل¬گیری تفکر مقایسه¬ای و تبیین¬گر را از فرد می ستانده به عبارت دیگر فرد فکر می کند که خوداندیش و دارای ذهن خودمختار است در حالی که اصلا فاقد دانش و مهارت فکرکردن برای رسیدن به سطح بالاتری از تفکر یعنی کسب بینش در جهت هدفمند کردن کنش¬های سیاسی و از جمله مشارکت سیاسی است. کسب بینش روش و مهارت می طلبد و کار هر کسی نیست. بیشتر شهروندان به دلیل برخورداری از نعمت ذهن کوپیپیستی هر آنچه را که در طول روز از رسانه¬ها القاء می شود مبنای فکر کردن خود می انگارند به عبارت دیگر مبنای اقدام به مشارکت یا مشارکت نکردن کنش عقلائی هدفمند نیست. ذهنیت¬های منفرد مشارکت شهروندان ایرانی تحت تاثیر استبداد ذهن جمعی می باشند که خود این ذهن جمعی برساخته شده توسط محرک¬های بیرونی و خارج از تصمیم و اراده واقعی شهرندان است. بعلاوه رسانه دولتی یک قدرت بیرونی خارج از اراده شهروندان است که نقش مهمی در شکل دادن به اقدام به مشارکت یا مشارکت نکردن آنها دارد. حتی این رسانه می تواند باور قلبی شما را تحت تاثیر قرار دهد که برای مثال روز جمعه در صف اول نماز جمعه باشد و علیه اسرائیل شعار سر بدهید این یعنی ذهن و بدن شما در خدمت مهندسی سیاسی برای راهپیمایی و مشارکت قرار گرفته است. برای نمونه اگر از افرادی که در راهپیمایی و یا انتخابات ریاست جمهوری شرکت می کنند در یک شرایط و یک روز معمولی پرسیده شود شما چه اندازه احساس می کنید در سیاست¬های کلان اثر گذار خواهید بود یقینا می گویند من که عددی نیستم تصمیمات را اون بالا می گیرند این مصداق مشارکت بدون جهت مردم در ایران است. تصمیم به مشارکت قاعده مند را باید فرد خود انتخاب کند و باید خارج از عوامل محیطی تحریک کننده و تحریف کننده و پاداش دهند باشد. امروزه نظام پاداش دهی به منظور تحرک دانش آموزان مدارس و کارکنان ادرای برای مشارکت در امور سیاسی از مصادیق مشارکت بی قاعده و بدون جهت است.

🎯کانال دانش سیاست👇👇👇
@policypaper