✅ خطر تروریسم و خشونتهای فاقد سازماندهی در پی تغییرات ناگهانی و منفی در اقتصاد ایران

✅ خطر تروریسم و خشونتهای فاقد سازماندهی در پی تغییرات ناگهانی و منفی در اقتصاد ایران

نویسنده: منوچهر شفیعی

در طول ماه تابستان ارز ریال به صورت بی سابقه ای در برابر ارزهای خارجی کاهش میابد. قیمت تمامی کالاها افزایش یافته و برخی از کالاها دربازار یافت نمیشود. دولت از کنترل اقتصاد ناتوان است. در انتهای تابستان با نزدیک شدن به آغاز سال تحصیلی مدارس شاهد بروز اعتراضات پراکنده هستیم. اعتراضات کنترل میشوند اما با ورود به فصل پاییز و بازگشایی دانشگاهها تا پایان سال مقدار این اعتراضات افزایش میابد.
رفته رفته شاهد افزایش خودسوزی ها و خودکشی ها هستیم، افراد به دلیل ناکامی دست به خودکشی می‌زنند یا در اثر جنون ناگهانی اقدام به خودسوزی می‌کنند. بخش زیادی از افراد نیز مسیر خروج از کشور را دنبال می‌کنند. جرائم خرد همچون سرقت و قتل نیز افزایش بی سابقه ای یافته است.
خودسوزی ها و خودکشی ها ادامه یافته ولی در کنار آن‌ها مواردی همچون حمله به نیروهای امنیتی، ساختمان های دولتی، ثروتمندان، گشتی های نیروهای امنیتی و ... نیز به چشم میخورد و افزایش میابد. این حملات توسط گروههای خودجوشی از افراد انجام می‌شود که در سنین نوجوانی تا سن 30 یا 35 سالگی هستند، بیکاری و ناکامی آن‌ها را وادار کرده است که دست به خشونت بزنند.

این تصویری است از آنچه که در طول ماههای آینده میتواند در ایران رخ دهد، بر اساس نوع شناسی خشونتها، تقریبا هیچ سازماندهی پشت حرکات عاملین این خشونتها وجود ندارد، به هیچ یک از جریان های خارجی یا داخلی متصل نیستند. هیچ کسی هدایت گر اهداف آن‌ها نیست، به ندرت به صورت تیم هایی عمل می‌کنند که قابل کشف و نابود سازی باشد. ابزارهای آن‌ها برای خشونت میتواند به سادگی یک کارد آشپز خانه، یا خودروی شخصی آن‌ها باشد.
این نوع از خشونت‌ها شاید یکی از دشوارترین تهدیدات امنیتی مطرح و موجود علیه نیروهای امنیتی باشند. به دلیل فقدان ارتباطات تهدید زا و مشخص امکان رهگیری آن‌ها پیش از حمله وجود ندارد. افراد و عاملین آن نیز اقدام به برنامه ریزی برای آن نکرده اند و قصد قبلی نیز نداشته اند. بلکه ناکامی موجود، باعث حرکت آن‌ها به سمت استفاده از خشونت به عنوان آخرین راه شده است.
در حقیقت محرک این خشونت‌ها میتواند وضعیت فرد و ناکامی شخصی، یا وضعیت سایرین و رو به رو شدن با ناکامی گسترده در سطح اجتماعی باشد. خواسته‌های این افردا بسیار ساده و در حد نیازهای ابتدایی زندگی شامل مسکن، شغل و ازدواج است. امری که در شرایط اقتصادی جدید بسیاری از افراد توانایی آن را نخواهند داشت و با ناکامی و سرکوب خواسته‌های خودرو به رو میشوند.
قربانیان این خشونت در درجه اول نیروهای امنیتی حاضر در خیابان یا اماکن دولتی هستند. این افراد به عنوان نماد خشونت حکومت و همچنین نگهبان وضعیت فعلی از سوی مرتکبین خشونت هدف قرار میگیرند. موفقیت این حملات به نو به خود میتواند دو اثر را در پی داشته باشد.1- تاثیر روانی منفی بر روی نیروهای امنیتی که خود نیز فقر و شرایط دشواری اقتصادی را تجربه می‌کنند. 2- تاثیر روانی مثبت برروی جامعه و تشویق آن‌ها به خشونت بیشتر و همچنین شعله ور شدن اعتراضات به دنبال افزایش اعتماد به نفس عمومی در برابر نیروهای امنیتی.
هرچه شرایط موجود در جامعه وخیم‌تر شود، کالاهای اساسی کمیاب و گران شوند و کیفیت زندگی افراد کاهش بیابد و هرچه سطح امید در جامعه پایین آمده و تبدیل به ناکامی شود،بایستی آماده بروز این خشونت‌ها را داشته باشیم. افرادی که دست به این خشونت‌ها می‌زنند خواسته‌های مشروعی دارند، پدرانی که با افزایش 3 تا 4 برابری مخارج خودرو به رو شده‌اند و جوانانی که با بیکاری، احساس سربار بودن و همچنین عدم وجود چشم‌اندازی مثبت در آینده دست مواجه شده‌اند و در همین حال مشاهده می‌کنند که دولت هیچ پاسخی برای آن‌ها ندارد و در مقابل شاهد طبقه ثروتمندی هستیم که ریشه اصلی آن دولت و نهادهای حکومتی است. پدرانی که مشاغل بالای حکومتی را در اختیاردارند، از وضعیت اقتصادی فعلی سود می‌برند و فرزندانی که در رفاه مطلق زندگی می‌کنند.
نکته اساسی دیگر این است که این خشونت توسط جامه مشروع دانسته می‌شود و موردحمایت قرار می‌گیرد. این به این معنی خواهد بود که در چنین شرایطی جامعه به این نتیجه رسیده است که راه‌حلی به‌جز خشونت در برابر شرایط موجود وجود ندارد. این خشونت نه‌تنها به دنبال ساقط کردن نظام است، بلکه به صورتی انجام می‌شود که به تباهی ساختارهای سیاسی و اجتماعی ایران می‌انجامد و از جامعه‌ایران جامعه‌ای خشن، درگیر تروریسم، چندپاره و فاقد اعتماد می‌سازد. شرایطی که ایران را در وضعیت جامعه‌ای چون افغانستان، عراق و سوریه قرار می‌دهد.
پرسش اساسی این است که آیا وقت این نیست مسئولین درک کنند که آن‌ها وظیفه ساماندهی این وضعیت آشفته رادارند و نه سود بردن از چنین شرایطی را؟

📚 دانش سیاست 👇👇👇
🆔 @policypaper