‍‍ ‍‍ ‍ یادداشت «راهبرد»:

‍‍ ‍‍ ‍ یادداشت "راهبرد":
"سیاست پساشیخوخیت"


فرآیند عرفی‌شدن سیاست در ایران (چه در وجه دموکراسی‌خواهانه و چه در وجه اقتدارگرایانه آن) روزبه‌روز و با اشکالی آشکار و عینی در حال پیش‌رفتن است. نظرسنجی‌ها، جایگاه روحانیت در گروه‌های مرجع را در رتبه‌هایی پایین‌تر از روشنفکران، استادان دانشگاه و نیز صاحبان حرفه‌ها و تخصص‌های عرفی و مدرن نشان می‌دهد.

افزایش تأثیر رسانه‌های جدید و شبکه‌های اجتماعی که باعث شده بدنه اجتماعی (حتی بی‌نیاز از احزاب و جناح‌های سیاسی) در عرصه سیاسی تأثیرگذار شود، طبعاً مرجعیت روحانیت را نیز خواهد کاست و در عین حال، مواضع و سخنرانی‌های روحانیون سیاسی را به شکلی مدام و سریع زیر ذره‌بین نقد فعالان مجازی قرار خواهد داد.

مجموعه این تحولات، حکایت از روند سریع عرفی‌شدن در صحنه سیاسی ایران است. روندی که روحانیون اصلاح‌طلبی چون کروبی و خاتمی با پذیرش هوشمندانه لوازم آن، توانسته‌اند تا حد زیادی همچنان مؤثر و فعال باقی بمانند و در مقابل، روحانیون محافظه‌کار و اقتدارگرا با رویکرد تقابل‌جویانه در برابر آن به سوژه‌ها و اهداف انتقاد و حتی تعارض بدنه اجتماعی تبدیل شده‌اند.

آنچه می‌توان شواهد و قرائن آن را در رخدادهایی چون انتخابات مجلس خبرگان (1394)، تشییع باشکوه هاشمی‌رفسنجانی (1395) و حمایت گسترده از دعوت خاتمی در انتخابات مجلس، شوراها و ریاست‌جمهوری (1394 و 1396) دید و در مقابل، با موقعیت روحانیون چون سیداحمد علم‌الهدی و افکار عمومی سنجید.

شکاف «دموکراسی‌خواهی ـ اقتدارگرایی» که جامعه ایران را طی دو دهه گذشته تحت تأثیر قرار داده؛ به نظر می‌رسد این بار به شکل عینی‌تر و اجتماعی‌تر در قالب «عرفی‌شدن» آینده نهاد روحانیت و نقش آن را در سیاست ایران به چالش خواهد کشید.

🎯کانال دانش سیاست👇👇👇
@policypaper