تعهد به سبک محافظه کار واقع گرا

تعهد به سبک محافظه کار واقع گرا

از زمانی که ترامپ به قدرت رسید سعی کرد در سیاست خارجی انتقام خویش را از اوباما و جان کری بگیرد. اوباما و کری از سوی دموکرات های باسواد و تیم حرفه ای هدایت می شدند که علوم سیاسی، روابط و حقوق بین الملل خوانده بودند. این تیم به تشریفات، آداب و فنون مذاکره و عرف بین الملل تسلط داشتند و در رویارویی با ایران سعی می کردند از تهدیدهای نظامی و رویکردهای فضای آنارشیک خارج و ایران را ملزم به رعایت آرمان های جهانی شدن سازند. ترامپ اما کاملا تفاوت دارد و تیم محافظه کاری او را همراهی می کنند که اعتقاد دارند جهانی شدن و آرمان های بزرگ بشری در قالب حقوق بشر و دموکراسی روبنایی است که باید در جهت عظمت آمریکا بهره گرفت. به نظر این واقع گرایان آنچه اهمیت دارد حفظ و تداوم منافع ملی آمریکا به هر شکل ممکن است. روایت های حقوق، علم، دین، اخلاق و ... در برابر سیاست هیچ اصالتی ندارد و آنچه مبنا است قدرت نظامی و اقتصادی آمریکا است. در چنین شرایطی آنها همه قواعد بازی را به نفع منافع ملی آمریکا به هم زده است. بین آمریکا و مکزیک مرز نفوذناپذیری خلق کرده است، ورود کالاهای چینی را محدود ساخته، سهم پرداختی آمریکا در نهادهای بین المللی را کاهش، هزینه های خاورمیانه را به کشورهای عربی منتقل و در نهایت از برجامی که ایران و اتحادیه اروپا سود می بردند خارج گردید. ترامپ به صورت آشکار و بدون کلیشه و تعارف قدرت و ثروت را نشانه می رود و در این راستا هیچ آرمانی را قبول ندارد.

برجام برای آمریکا نشانه تعهدات بی مزدی بود که آمریکا به ایران داده بود یعنی مجموع مذاکرات و توان تیم دیپلماتک ایران به حدی بود که امتیازات ایران فراوان، سهم اقتصادی اتحادیه اروپا بالا اما دست آوردهای عینی آمریکا هیچ بود. ترامپ با این منطق استدلال می کرد که چرا باید در توافق نامه ای باقی بماند که نتوانسته است ایران را کنترل کند و قدرت این کشور را محدود سازد. واقع گرایی به معنای نشانه رفتن شاخص های عینی و تصور کردن هرج و مرج فضای بین الملل و اتکا به قدرت داخلی کشور است. ترامپ یک واقع گرا است و چنان با خلق ایران هراسی سرمایه کشورهای عربی را خالی می کند که تعارفات و آرمان های دیپلماتیک اوباما چنین نمی کرد. در عین حال او محافظه کار است یعنی می داند تا اطلاع ثانوی آنچه اهمیت دارد دولت کشور آمریکا است که برای این منظور باید هر اقدامی هر چند مغایر عرف، حقوق، دین و اخلاق انجام داد.

این وضعیت یک بازی زبانی، جنگ رسانه ای یا تصمیم زودگذر نیست بلکه از همان ابتدا مشخص بود که با رویکردهای آرمان گرایانه، لیبرالی یا سازه انگارانه نمی توان ترامپ را تحلیل و برای بازی های او استراتژی چید. باید عینک های تیره و تار و رویاهای خویش را به کنار نهاد و با منطق واقع گرا و محافظه کارانه محیط بین الملل را نگریست. محیط منطقه و بین الملل شعاری و یا مبتنی بر اخلاق و قانون رویه مند اداره نمی گردد و در یک کلام هیچ اداره ای ندارد. آنچه اصالت دارد قدرت است و بر اساس واقع گرایی محافظه کار قدرت ملی دارای عناصر کاملا مشخص و قابل اندازه گیری است. هر گونه بی تفاوتی، نقد اخلاقانه و توقع رعایت قانون بدون پشتوانه کشور را به وضعیت بحرانی سوق خواهد داد. سناریوها اصلا معلوم نیست و یارگیری بازیگران نه بر اساس تعهد که بر مبنای منافع ملی آنها است. بدیهیاتی که روابط بین الملل و محیط بی نظم آن وجود دارد که رعایت نکردن هر یک از آنها منجر به خسران نسل ها و از بین بردن امکانات پیشرفت کشور می گردد. چهارراه ایران حتی در دروه های باستان و میانه محل عبور اندیشه و ها و تجمع قدرت های بزرگ بوده است حال در عصر اطلاعات نیز ایران برکنار از تحولات بین الملل نیست. هر گونه انزواگرایی و ناتوانی از ارتباط با محیط بین الملل کشور را در معرض تندبادهایی قرار خواهد داد که اجماع نابودی ایران را در سر می پرورانند. عرصه سیاست ایران رویکرد واقع گرایی محافظه کارانه نیاز دارد و این الزام برای حل و فصل بحران ها راه گشا است.
🎯کانال دانش سیاست👇👇👇
@policypaper