🔴 با ترامپ چه کنیم؟

🔴 با ترامپ چه کنیم؟

🔻حملات لفظی ترامپ و پاسخ‌های ایران، نگرانی‌های جدی درباره یک برخورد نظامی به وجود آورده است. از یک سو ترامپ پیوسته اقدامات غیرقابل انتظار انجام داده و از سوی دیگر در ایران حتی حسن روحانی که نماد آشتی جویی با غرب بود، حرف از بستن تنگه هرمز می‌زند. طبیعتا برای آنان که گمان می‌کردند احمدی‌نژاد عامل تضادهای ایران و غرب است، هضم این فضا ممکن نیست.

🔸آنچه جای نگرانی دارد مواضع روحانی نیست. او همچون هر سیاستمدار معقول دیگری در دنیا اخطار داده که اگر بخواهید دست در دست هم ملت ایران را له کنید، همه هزینه‌اش را خواهید پرداخت. عامل نگرانی اینجاست که آیا سیاست منسجمی در داخل برای مقابله با ترامپ وجود دارد؟
هیچ راهبرد کلان ملی برای مقابله با وضع بحرانی وجود ندارد. بی‌انضباطی مالی، سردرگمی در سیاست‌گذاری‌های ارزی، فساد بسیار گسترده و عمیق، رسانه‌هایی که بیشتر در خدمت رقیب خارجی‌اند، نهادهای درگیر داخلی، ضعف قوای نظارتی و ... همه مشکلاتی عام هستند که در این وضع خاص بدترین ضربه را به ایران می‌زند.

🔸از آن مهمتر حتی در زمینه چگونگی تعامل با ترامپ سیاست روشنی وجود ندارد. از یک سو بخشی از نیروهای داخلی به شدت به روحانی انتقاد کرده‌اند که چرا به جای توافق حرف از تقابل می‌زند و چرا با ترامپ مستقیما مذاکره نمی‌کند. در سوی دیگر هم هر نوع گفتگو با ترامپ را خیانت می‌داند. منافع ملی گرفتار این دو نگاه ایدئولوژیک شده است.

🔸ترامپ تهدید است، اما فرصت هم هست. او یک شومن و نیازمند دیده شدن است. به قدرتمندان احترام می‌گذارد و ضعفا را تحقیر می‌کند. با پوتین و کیم جونگ اون حاضر به مذاکره ست اما شرکای اروپایی‌اش را سنگ روی یخ می‌کند.
روانشانسی ترامپ نشان می‌دهد که وجهه مقتدر ایران کارساز تر از چهره ضعیف و ترسان است. برخلاف شیاطینی مثل اوباما و کلینتون، ترامپ برای جلب توجه، همه منافع آمریکا را حاضر است به باد دهد.

🔸البته نباید انتظار داشت ماجرای کره شمالی تکرار شود و دیداری بین دو رییس جمهور صورت بگیرد. چرا که آنجا کره جنوبی و چین و ژاپن به دنبال حل اختلافات بودند و اینجا اسرائیل و عربستان و امارات به دنبال تشدید اختلافات. اما ترامپ محاسبه درستی ندارد و باز شدن کانال گفتگو او را به وسوسه می‌اندازد تا مشاوره همراهان جنگ طلبش را نادیده بگیرد.
هدف گفتگو با او حل اختلافات نیست. بلکه هدف برهم زدن تمرکز تیم او و ایجاد شکاف در داخل دولت آمریکاست. ترامپ بیمارگونه به دنبال دیده شدن است و می‌شود فریبش داد.
قرار نیست ما گفتگوهای رسمی مانند کره شمالی-آمریکا انجام دهیم. چنین امری فعلا ممکن نیست. اما می‌توانیم از کانال‌های پشت پرده ترامپ را وسوسه کنیم که اگر انعطاف نشان دهد ایران حاضر است امتیاز بدهد. همین برای ایجاد اختلاف میان ترامپ و پومپئو و بولتون کافی است.

🔸ریگان (با شخصیت مشابه ترامپ) در اوج جنگ سرد ناگهان با گورباچوف به توافق درباره حذف سلاح‌های هسته‌ای می‌رسد. امری که شرکای اصلی آن زمان آمریکا به ویژه مارگارت تاچر را متحیر کرد و صرفا با تلاش آنها بود که آن ایده عملی نشد.
از ترامپ هم کاملا بر می‌آید دست به اقداماتی بزند که شرکایش متحیر شوند.

🔸در داخل ۲ چیز ضروری ست:

۱.کم کردن فشار بر وزارت خارجه تا ابتکار عمل و قدرت مانور داشته باشد.
نهادهای حکومتی نباید بار اضافی بر دوش دولت باشند.
۲.تبدیل نکردن بحث مذاکره به ابزار امتیاز گیری داخلی.
دلسوزان کشور نباید توان نظامی (به عنوان برگ برنده اصلی ما) را مقصر جلوه دهند.
ایران باید موقعیت خودش را علیرغم ایران ستیزی هر دو حزب اصلی آمریکا تثبیت کند. و ترامپ بهترین فرصت تثبیت این جایگاه ست. به شرط آنکه همه نیروها برای این هدف بسیج شوند. نه آنکه در داخل شاهد فساد گسترده و جنگ دائمی کانون‌های قدرت و لگدپرانی به ایده‌های مذاکره یا مقاومت باشیم.

🎯کانال دانش سیاست👇👇👇
@policypaper