«ما و درد بی درمان غرب»

💥"ما و دردِ بی درمانِ غرب"

📚🖌 در این چند سالِ اخیر با وجود شبکه های اجتماعی و رسانه های فراوان اعم از مجازی و غیر مجازی، شاهدِ تولید مقالات و ترجمه ها و کتاب های فراوانی بوده ایم، چه مقالاتی که شکل و شمایل دانشگاهی داشته اند و در قالب و چارچوب مقالاتِ isi تنظیم شده اند و چه مقالاتِ غیر دانشگاهی و روزنامه ای و چه ترجمه های حوزه های متفاوت و کتب و پژوهش های گوناگون در زمینه های مختلف، و همینطور دانشمندان و محققان و پژوهشگران بزرگی هم داشته ایم اما با این وجود هرگز آن پیشرفتی که مد نظر بوده حاصل نشده است!


لذا می بایست اندکی در وضعیت و موقعیتِ پیش آمده تامل کرد و اگر ذره ای امید به تاثیر و شنیده شدن هست، متفکران و دردمندانِ این مرز و بوم را مخاطب قرار داده و وارد نقد و انتقاد و گفتگو و دیالوگ شد، و این پرسش را پیش کشید که چرا با وجود تولیدِ انبوهِ مقالاتِ فراوان که تو گویی "کارخانه ی تولید مقالات"ی تاسیس شده و کار و بارش تولید و نشرِ مقاله است و با وجود این همه سخن و حرف و سخنرانی که به تعبیرِ عبدالکریمی گویی توپخانه ی شلیکِ کلمات است، چرا هیچ گامِ مفیدی در راهِ توسعه و پیشرفت برداشته نمی شود؟

براستی کجای کار می لنگد؟ آیا چنانچه گفته اند پژوهش ها اینترنتی و گوگلی شده و اکثر مقالات و کتب و پژوهش ها بوسیله و به مدد علامه گوگل انجام میگیرد که نتیجه ای حاصل نمی شود؟ آیا انسانِ معاصرِ ایرانی، آگاهی اش تلگرامی و اینستاگرامی و مجازی و دم بریده و ناقص شده است؟ آیا اساتید دانشگاه صرفا برای استاد باقی ماندن سکوت کرده اند و هر گونه تلاش و کوششی را بسته به آزادی آنچنانی می دانند و معتقدند که تا آزادی سیاسی نباشد نمی شود هیچ گامی برداشت و حتی هیچ پژوهش و تحقیقی به عمل آورد؟ و به این بهانه شانه از مسئولیت خالی می کنند و سپس به وسیله ی کلی گویی (کلی گویی های مبهم و بی خطر مثلِ؛ "بله مسئولین بودجه نمی دهند، مسئولین مانع تفکر آزاد هستند، مسئولین فکر را خفه می کنند، حکومت سانسور می کند و ...") ادای اپوزیسیون را در می آورند تا توجیهِ عدمِ جهد و جهادِ خود در راهِ پژوهش و توسعه را نمایند؟




🎯کانال دانش سیاست👇👇👇
@policypaper