گامی به سوی دوستی و زندگی متعالی شهروندی در جامعه ایرانی با رعایت قوانین و مقررات دولت ج. ا. ایران
بزرگترین ضامن حقوق، «دولت» است!
بزرگترین ضامن حقوق، "دولت" است!
پس از تشکیل سازمان ملل متحد و بالاگرفتن موج خوشبینیهای جهانوطنانه، هانا آرنت در کنار کارل اشمیت از اولین کسانی بود که به نقد نظم جدید بینالمللی پرداخت.
از دید آرنت، تشکیل نهادهای بینالمللی که وظیفهی دفاع از حقوق بشر و پاسداری از صلح جهانی را برعهده دارند در بهترین حالت 'بیفایده' و در حالت عادی 'زیانبخش' هستند.
استدلال آرنت بسیار ساده، قوی، تاریخمحور و تحتتأثیر تجربیات او بود.
از دید او آنچه که به نام حقوق بشر در کشورهای قانونمند (کشورهایی که رابطهی قدرت را تابع حقوق کردهاند) رعایت میشود، در حقیقت 'حقوق شهروندی' است که قدرت خود را بیش از هر چیز مدیون همین دولتها است.
"بزرگترین ضامن حقوق، دولت است."
این دولت است که با سرشکن کردن قدرت خود از شهروند خود در برابر خود دفاع میکند و این دولت است که با اقتدار خود اجازهی تعرض به شهروندانش در برابر تجاوز اتباع و دولتهای دیگر را نمیدهد.
در نتیجه وضعیت حقوقی یک انسان تابعی از قدرت دولت حامی آن و چینش قدرت در آن است. این خلاً موجود در فضای بینالمللی را نمیتوان با هیچکدام از نهادهای بینالمللی پُرکرد.
@politicalculture