‍ ریشه دست دادن در ملاقاتها از کجاست؟

‍ ریشه دست دادن در ملاقاتها از کجاست؟

دست دادن در ملاقات ها ریشه ای چند هزار ساله دارد اما ریشه های آن کمی تاریک و مبهم است. یک نظریه وجود دارد که می گوید دست دادن برای ارتباط صلح آمیز به وجود آمد. زمانی که دست راست خالی به سوی کسی دراز می شد، فرد مقابل می دید که در آن هیچ سلاحی وجود ندارد و این نشانه ای از عدم آسیب رسانی و جنگ طلبی بود.

همین نظریه بیان می کند که بالا و پایین بردن دست برای این است که اگر سلاح یا چاقویی در آستین لباس ها مخفی خودش را نشان دهد و به بیرون بیفتد. برخی مورخان بر این باور اند که دست دادن نشانه ی وفاداری به عهد و پیمان است. هنگامی که دو فرد با هم دست می دادند یعنی اینکه به قول ها و عهده هایی که بسته اند وفادار خواهدند ماند.

یک مورخ به نام والر بارکلر می گوید: “دست دادن قدمتی چند هزار ساله دارد. یک توافق لفظی به راحتی می توانست انجام شود ولی با دست دادن تعهد نیز به آن اضافه می شد.”

یکی از تعریف های مدون در مورد دست دادن به نه قرن قبل از میلاد مسیح بر می گردد. پادشاه شلمنسر سوم، پادشاه آشوریان دستان پادشاه بابل را به نشانه ی صلح در دستان خودش گرفت.

شاعر حماسه سرا هومر نیز در داستان اودیسه ی خودش در چندین بخش، قسمت هایی را در بیان دست دادن شخصیت های داستان بیان می کند. در روم باستان دست دادن نمونه ای از بیان وفاداری و راستگویی بود. رومی ها از تصاویر دست دادن بر روی سکه هایشان نیز استفاده می کردند و آن را نمادی از وفاداری می دانستند.

اگرچه دست دادن در دنیای باستان معنا و مفهوم زیادی داشت، ولی در بیشتر موارد برای بیان احترام و حال و احوال پرسی های روزانه از آن استفاده می شد. نوعی از دست دادن که امروزه استفاده می شود از قرن هفده ام میلادی بیشتر مورد استفاده قرار گرفت. در قرن هجده ام میلادی و با اوج گیری تمدن ها و اختراعات و طبقه بندی مردم، راهنماهایی برای انواع دست دادن نوشته شد. یک نوع دست دادن که به دست دادن ویکتوریایی شهرت دارد باید به نرمی انجام شود و دستان طرف مقابل را نباید خیلی فشرد.

انگلیسی ها بر روی دست دادن بسیار حساس بودند و متعقد بودند نوع دست دادن رفتار یک جنتلمن را مشخص می کند.

@politicalculture