منافع ایران در قفقاز و اقلیم کردستان است نه در کشورهای عربی.. نویسنده: دکتر احمد نقیب زاده

منافع ایران در قفقاز و اقلیم کردستان است نه در کشورهای عربی

ایران از استقلال اقلیم کردستان باید حمایت میکرد نه دولت عراق!

نویسنده: دکتر احمد نقیب زاده

فراتاب – گروه بین الملل: دکتر احمد نقیب زاده استاد برجسته علوم سیاسی دانشگاه تهران است، وی از جمله کسانی است که در جریان رفراندوم استقلال اقلیم کردستان، خواهان حمایت جمهوری اسلامی ایران از این موضوع شد چرا که معتقد بود استقلال یک کشور کُردی به مثابه تولد یک ایران دوم در جوار مرزهای غربی است. اما در عمل جمهوری اسلامی در کنار دولت عراق و ترکیه قرار گرفت و پس از رویدادهای کرکوک، تحولات اقلیم کردستان مسیری دیگر یافته است.

اما اخیرا" نقیب زاده در برنامه ای تلویزیونی در شبکه چهارم با اشاره به تلاشهای دولت سوریه برای کاهش قدرت ایران و حتی خارج کردن ایران از این کشور و نیز دولت عراق به دلیل پیروی از تحریم های آمریکا علیه ایران، بر نظریه پیشین خود تاکید کرد. مهمترین بخشهای صحبت های این پژوهشگر مسائل بین المللی در ادامه خواهد آمد:

دوران امت سازی گشته و عصر، عصر دولت های ملی است و هر که سودایی فراتر از دولت ملی داشته باشد به نتیجه نخواهد رسید. کما این که جمال عبد الناصر در سودای یک جمهوری متحد عربی گسترده تر از مرزهای خود بود و قذافی نیز در اندیشه اتحاد افریقا ولی ناکام ماندند.

نهایت این که دولت های ملی در راستای هدف مشترکی با هم ائتلاف می کنند نه این که تصور کنیم فرای مرزها می توان آرمانی را جست و جو کرد و بیش از خدمت به مردم خودمان و جلب رضایت آنان وظیفه و رسالتی داریم و اگر درست کار کنیم خود به خود الگو می شویم. در این زمینه شاید عده ای بگویند اتحادیه اروپا که فرامرزی عمل می کند و باید گفت این اتحادیه در راستای ائتلاف های منطقه ای عمل می کند و از اهداف اصلی آن هم بهبود خدمات دهی به مردم منطقه و کاستن از مشکلات ناشی از وجود مرزها و تعرفه ها و آمد و شد هاست.

نمی خواهم بگویم سیاستگذاران ما در چنین آرزویی هستند ولی نباید این تلقی ایجاد شود و تصور کنیم می توانیم «جهان اسلام» را متحد کنیم و بر آن تأثیر بگذاریم چرا که به عکس جهان اسلام امروز متشتت تر از همیشه در کل تاریخ است. مگر چین نمی توانست به افغانستان وارد شود و در آن دخالت کند؟ اما گفتند ابتدا باید خودمان را قوی کنیم. یا به ترکیه نگاه کنید. آنها دارند خودشان را قوی می کنند. ما اما چه کار می کنیم؟

در عراق و سوریه به قصد کمک البته و با هماهنگی دولت هایشان حضور داریم اما عذر ما را خواهند خواست و همین حالا هم می بینید که علیه ما دارند شعار می دهند و موقعیت مان متزلزل شده است. در حالی که ما این همه هزینه کرده ایم. در حالی که ما باید از استقلال کردستان عراق حمایت می کردیم اما از موضع دولت عراق حمایت کردیم. اما این کردستان عراق است که هم ریشه و هم فرهنگ ماست و هیچ گاه ما را رها نمی کند. یا ما باید سراغ آسیای مرکزی و قفقاز می رفتیم و برویم. ما به سوریه و عراق چه کار داریم؟ حالا از حزب الله لبنان به خاطر شیعه بودن شان حمایت کنیم باز یک حرفی ولی بقیه جاها فقط هزینه می کنیم و بعد هم ما را بیرون می گذارند.


من باید تاکید کنم که باید نگاه ما نگاه از منظر «دولت ملی» باشد و منافع ما هم باید از منظر «منافع ملی» دیده شود و در این زمینه سرمایه گذاری کرد وظیفه دولت ملی ایجاد و گسترش رضایت اجتماعی در داخل مرزهای جغرافیایی است و بر محدوده جغرافیایی و به رسمیت شناختن نظم بین الملل تأکید داشت.

اگر به خودمان توجه داشتیم و خودمان را رشد می دادیم الگو شده بودیم. اما آیا شدیم؟ ام القرا شدن به الگو شدن است. اما آیا الگو هستیم؟ کدام دانشجویان از کشورهای منطقه به دانشگاه های ما می آیند تا درس بخوانند؟

@politicalculture