صلاحیت تقنینی سازمان‌های بین المللی

صلاحیت تقنینی سازمان‌های بین المللی
https://telegram.me/politickaraj


سازمان‌های بین‌المللی که نقش پیش از پیش حایز اهمیتی را در تنظیم روابط بین‌المللی ایفا می‌کنند، قطعاً نیازمند به اختیارات و صلاحیت تقنینی در حدود وظایف خود می‌باشند. اعطای چنین اختیاراتی به سازمان‌های بین‌المللی منافع متعددی را در بر دارد، از جمله:

ـ از آنجا که تنظیم قواعد بین‌ المللی از طریق قراردادی مشکل و یک روند طولانی را می‌طلبد، سازمان‌های بین‌المللی می‌توانند به شکل سریع‌تری به آن مهم دست یابند.

ـ به علت دایمی بودن سازمان‌های بین‌المللی، آنها می‌توانند یک سلسله قواعد کلی وضع کرده و با گذشت زمان آنها را با نیازها و ضروریات روز وفق دهند.

ـ بدین ترتیب، یک نهاد بین‌المللی با ماهیت تقنینی که بر دولت‌ها برتری دارد، ایجاد شده و به طور مؤثری جامعه بین‌المللی را نظام می‌بخشد.

علی‌رغم فوایدی که بر صلاحیت تقنینی سازمان‌های بین‌المللی می‌توان بر شمرد، مسایلی که پیرامون این صلاحیت مطرح می‌شود را نیز باید در چند نکته خاطر نشان ساخت:

1- اگر چنانچه مبانی قواعد حقوق بین‌الملل را توافق و تراضی صریح یا ضمنی دولت‌ها بدانیم، در این صورت، تصمیم‌ه

این سازمان‌های بین‌المللی را که غالباً با اکثریت آرا تصویب می‌شود و مورد قبول اقلیت قابل ملاحظه‌ای نمی‌باشد، نمی‌توان برای کلیه دولت‌ها الزام آور دانست.

2- با این حال اهمیت برخی از تصمیم‌های صریح و عام مجمع عمومی سازمان‌ ملل که تحت عنوان «اعلامیه‌ها» به تصویب می‌رسند را نمی‌توان نادیده گرفت. اهمیت این اعلامیه‌ها متعاقباً بررسی خواهد شد.

3- هرچند ماده 38 اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری، قطعنامه‌ها و تصمیم‌های سازمان‌ بین‌المللی را در شمار منابع حقوق بین‌الملل ذکر نکرده است، با این حال دیوان لاهه در موارد متعددی قطعنامه‌های شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل متحد را واجد ارزش حقوقی مسلم دانسته است.

4- پیچیدگی مساله از آنجا ناشی می‌شود که واژه «توصیه نامه» که برای اغلب تصمیم‌های سازمان‌های بین‌المللی به کار می‌رود، به علت تعدد گیرندگان این توصیه‌نامه‌ها دارای ارزش حقوقی واحدی نیست.