درگذشت یک جوان هنرمند، یک خواننده دوست داشتنی و محبوب، به ضرب یک بیماری دردناک و در شرایطی سخت، در لحظاتی خاص در چارچوب‌های مناسبت

درگذشت یک جوان هنرمند، یک خواننده دوست داشتنی و محبوب، به ضرب یک بیماری دردناک و در شرایطی سخت، در لحظاتی خاص در چارچوب های مناسبتی و در جامعه ای که تمایل به بی تابی دارد و به هر چیزی رنگ و بویی سیاسی بدهد و اغلب بر اساس واکنش و به اشکال عاطفی عمل می کند تا پاسخ همه مشکلات و پیچیدگی های خودش را بیابد، همه گویای آن است که ما در این واقعه، و بی شک وقایع مشابهی از همین جنس با پدیده ای اجتماعی روبرو هستیم...
در جامعه جوان ایران، بسیاری از افرادی در سن و سال نسبتا بالا و با دیدگاه های بیشتر سنتی و کلاسیک به موسیقی، نام مرتضی پاشایی را نخستین بار پس از درگذشت او شنیدند. برای بسیاری از روشنفکران و نخبگان فکری جامعه ما نیز که نوع نگاه و رویکردی خاص و گاه از بالا نسبت به هنر و فرهنگ دارند و آنها را از حد و مرزهای اشرافی و خود ساخته خویش فراترنمی بینند، باز چنین بود و حتی از این بیشتر، می توان تصور کرد برای هر دو گروه، بازتاب و التهاب جامعه در این موضوع و حواشی و گستره واکنش ها نسبت به این امر، «درخور» و در «اندازه» آن نبودند. کم هم نبودند در این روزها، کسانی که گله داشتند چرا جامعه ما چنین واکنش هایی را درباره درگذشت بزرگان علمی و ادبی و هنری خود نشان نداده و نمی دهد و اغلب از کنار آنها با بی تفاوتی می گذرد؟

متن کامل در...
http://anthropology.ir/article/25763.html
برای عضویت در این کانال 👇👇👇
═ ❅ೋ❅◆❅ೋ❅═
@politickaraj
═ ❅ೋ❅◆❅ೋ❅═