بسم الله الرحمن الرحیم

بسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحِیمِ

تو با موسی علیه السلام این چنین سخن گفتی: (من عبادت کسی را قبول می کنم که دوستان مرا را بشناسد و حقّ آنان را ادا کند).
موسی علیه السلام به سخن تو فکر می کرد، او دوست داشت بداند دوستان تو چه کسانی هستند، برای همین از تو سؤال کرد:
خدایا! آیا منظور تو از دوستانت، ابراهیم و اسحاق و یعقوب علیهم السلام هستند؟
آنان که نامشان را بردی، دوستان من هستند، امّت منظور من کسانی بود که به خاطر آنها آدم و حوّا و بهشت را آفریدم.
خدایا! آنان چه کسانی هستند؟
محمّد. کسی که نامش را از نام خود گرفته ام، من محمّد هستم و او محمّد.
بار خدایا! مرا از امّت محمّد قرار بده.
ای موسی! اگر مقام و منزلت او و خاندان او را بشناسی، از امّت او خواهی بود. ای موسی! هر کس آنها را بشناسد و به حقّ آنها اعتراف کند، نزد من مقامی بزرگ خواهد داشت و قبل از آن که او حاجتش را از من بخواهد، من او را حاجت روا خواهم نمود و در گمراهی ها هدایتش خواهم نمود.

📝 امالی الصدوق ، صفحه 756

🌷📝 تا خدا راهی نیست ، مهدی خدامیان آرانی صفحه 31


@rahe_aseman