«و العائد علیهم‏ بتحنن رأفتک». عادت توست که با بندگانت با رأفت و مهربانی برخورد کنی …

« وَ الْعَائِدُ عَلَیْهِمْ‏ بِتَحَنُّنِ رَأْفَتِك». عادت توست که با بندگانت با رأفت و مهربانی برخورد کنی.


یعنی درست است که تو گفتی: سؤال کن و سائل را هم رد نمی‌کنی، همان‌طور که حتّی به کسی هم که سؤال نکند، عطا می‌کنی؛
امّا به تعبیری این،
حقّ‌خواهی ما نیست.

یعنی حقّ ما نیست که این‌طور باشد، بلکه این، لطف توست که علّتش هم حبّ تو به انسان‌ها و رأفت و مهربانی تو با خلقت است.


برای همین این نعمت‌ها پشت سر هم برای ما می‌آید.
هنوز این نعمت تمام نشده،
نعمت دیگر می‌آید.
چرا؟
« بِتَحَنُّنِ رَأْفَتِك»،
برای این که تو با خلق خودت به خصوص با انسان، رأفت و مهربانی داری.

به تعبیری دیگر، ولو من بد هستم، امّا رأفت و مهربانی از جانب توست و تو خودت ما را دوست داری، « بِتَحَنُّنِ رَأْفَتِك».

@rahe_aseman